İdeâl her varışın ötesinde bir menzil;
Ufkun çizdiği yeri durak değil, uğrak bil!..

Gerçek İslâm… Yeni vecd, yeni nizam, yeni yurt…
Gerçek İslâm… Ne yobaz, ne put adam, ne bozkurt…

Cehennem olmasa da şerden yılacak insan…
Ve cennet de olmasa namaz kılacak insan…

Ortalık mahşer gibi;
Kim buranın sahibi,
Kimlerin düğünü var?

Güneş, batan bir bayrak,
Şu kıpkızıl ufka bak,
Ana baba günü var!…

Renkte, seste, ışıkta her şeyde bir ihtizaz;
Her şeyde bir titreşim, zikir, fikir ve niyaz…

Dini bozmaktan yana ikisi de bir safta
Taş kafalı kâfirle, duygusuz kaba softa…

Eczahanede, ama hangi rafta, şişede?
İslâm ki, tek ilâçtır, örümcekli köşede…

-26-

İlk Müslüman, Hadice;
Haberi öğrenince
Teslim oldu büsbütün…

Ardından Ebubekir;
İspatı aşan fikir,
His ki, akıldan üstün…

Derken küçücük Ali;
Önce şaşkınlık hali,
Sonra candan tutuluş.

Ve Zeyd, azadlı köle;
Ona açıldı kale,
Sığınak ve kurtuluş…

Er, köle, kadın, çocuk,
Her dalda bir tomurcuk,
Teker teker birinci.

Dostlarına koştular;
Kalblerinde bir rüzgâr,
Ebedîlik sevinci…

Bildirdiler buyruğu;
Herbirinin yumruğu,
Kapılarda bir topuz.

Yandı kitap dağlarım, ne garip bir hal oldu!
Sonunda bana kalan, yalnız ilmihal oldu!

Yum gözünü, kalbine her ân yokluğu üfür!
‘Kendinden geçmek iman, kendinde olmak küfür.’

“Kafire kalktı ölüm, mümine var!” deseler;
Kim “Ben müminlerleyim, bana Allah gerek” der?

Çıktım çıktım, inilmez dağlar elimden tuttu;
İndim indim, çıkılmaz çukurlar beni yuttu.

“Ticaretin tüm ziyan!” diye bir ses rüyada;
Mezarına birlikte girecek şeyi kazan!
Seni gözleyen eşya, bitpazarı dünyada,
Patiska kefen, çürük teneşir, isli kazan.

Minarede “ölü var!” diye bir acı salâ…
Er kişi niyetine saf saf namaz… Ne âlâ!
Böyledir de ölüme kimse inanmaz hâlâ!
Ne tabutu taşıyan, ne de toprağı kazan…

İnsan, bir mes’ut zâlim, insan bir mağrur cahil;
Tekne kırık, su azgın ve kayıplarda sahil…

Bir bölünmez ki, insan, onu zaman bölüyor;
İnsan her ân dirilip her saniye ölüyor…

Nasıl-niçin delisi aklı susturmakta iş;
Sırtında dağlarca yük, namaza durmakta iş…

Gökte zamansızlık hangi noktada?
Elindeyse yıldız yıldız hecele!
Hüküm yazılıyken kara tahtada,
İnsan yine çare arar ecele!

Gençlik… Gelip geçti… Bir günlük süstü;
Nefsim doymamaktan dünyaya küstü.
Eser darmadağın, emek yüzüstü;
Toplayın eşyamı, işim acele!