Nurullah GENÇ

YÜRÜYELİM SENİNLE İSTANBUL'DA

Kırmızıyı sevdiğini bilseydim

hayallerim kıpkırmızı olurdu

İstanbul hala güneşin ardında

ufuklarında birkaç kara leke

birkaç kan pıhtısı dudaklarında

İstanbul hala sevimli mi sevimli

ve hala bir tomucuk tadında

yürüyelim seninle İstanbul'da

korkusuz bir rüyadır

bekler bizi Beykoz'da, Üsküdar'da

birkaç kuğu, birkaç mahzun kuştüyü

yenilgisiz bir muamma gibidir

arar buluşmayan ellerimizi

deli rüzgar yine sarhoş, hovarda

tam orada, Çamlıca yokuşunda

birkaç bulut çekelim gökyüzünden

damarlarımızdan geçirelim ve birden

bırakalım suların üzerine

sen bir defa konuş, sen bir defa gül

kumlu ebrular yapalım seninle

serpmeli ebrular, bülbülyuvası

hercaimenekşe, gonca ve sümbül

yüzün bir ay gibi parlarken gecenin ortasında

yürüyelim seninle İstanbul'da

boğaziçi mağrur türkülerini

gözlerine baka baka söyleyin

martılar üşüyünce

denizin sıcağında bulsunlar kalbimizi

anlayabilir misin

neden çıban gibi büyür bağrımda

büyür de kelebek olur bu sızı

kırmızıyı sevdiğini söyledin

bu yüzden mi günlerdir

İstanbul'da gül kokusu yayılan

tepeler kırmızı, sular kırmızı

İstanbul bilmeli ki, sahillerine

mehtabı taşıyan senin bakışlarındır

İstanbul bilmeli ki, limanlardan gemiler

önce senin yüreğine açılır

uzaklarda bir yerde

toprağı öpmek için eğilen bahçıvanın

parmaklarında hüzün

sana doğru akan nehrin

ağlayan suretidir

bir elimizde umut

bir elimizde sevda

yürüyelim seninle İstanbul'da

musiki kesilsin, tükensin yazı

çaresiz kalınca mızrap ve şiir

ozan bir kenara bıraksın sazı

ressam fırçasına neden mi kızgın

tuvalde çizgiler, renkler kırmızı

kırmızıyı sevdiğini bilince

çekilir mi artık güllerin nazı

Anadolukavağı'nda her akşam

burcu burcu bir rüyadır hayalin

karanlık, hüznünü düşürür dağa

kuşlar kanat çırpar, yıldızlar ağlar

endamın her sabah iner toprağa

hasret, yanlızlığı çoğaltan deniz

ayrılık acıyla süzülür kandan

nefesin fermandır Topkapı Sarayı'nda

dönüşünü bekliyor rıhtımda şehzadeler

öylesine yorgun, mahzun ve candan

İstanbul bir yanımda, sen bir yanımda

uykusundan uyanınca fırtına

dalgalar türkümüze aşina olur

yüzümüze bakınca deniz fenerleri

sahibini arayan gemilerin

çığlığıyla vurulur

tarih heyelandır hainlerin ardında

İstanbul tarihin soylu anası

biz bu yürüyüşü çiğdemlerden almışız

sevdayı kız kulesi'nden

yalıların burukluğu altında

geçiyoruz sokaklardan delice

anlayabilir misin

beyoğlu'nda gezinen

hayal kırıklığının benden türediğini

anlayabilir misin

kırmızı neden böyle

doldurur aynalara inleyen yüreğimi

sana giden yolların kavşağında

bir adam direniyor izini bulmak için

siliyor tanyerine akan alın terini

ufkunda sapsarı umudun rengi

mavi yitik, beyaz kızgın ve siyah

arıyor sessizce kaybolan günlerini

Gülhane'de simit satan çocuklar

nasıl anlasınlar ellerimizin

neden böyle çekingen olduğunu

Ayasofya önünde tramvay bekleyenler

gökyüzüne dokunurken bu acı

kimdir diye sorsunlar içlerinden

birlikte yürüyen iki yabancı

biz gitsek de, İstanbul'da yine de

yıllar yılı gezinmeli bu sızı

benden bir yaralı şiir kalmalı

senden bir tebessüm, bir de kırmızı

NURULLAH GENÇ

Keman gene muzdarip,ney gene gam yüklüdür,

Tambur bir muammayı çözüyor tellerinde,

Çizgiler biraz isyan,biraz ilham yüklüdür,

Necip Fazıl okuyan genç kızın ellerinde....

Selamlar,

İşte olay budur... Uluslararası bir naat yarışmasında derece yapmış bir şiir ve gerçekten bunu hak ediyor bence. Nurullah Genç gibi kaliteli bir şairin ortaya çıkışındaki yegane sebep... O'na duyulan sevginin en güzel ifadelerinden. Arada sırada döner döner okurum.

Paylaştığınız için teşekkür ederim.

Saygı ve selamlarımla

gerçekten muhteşem bir şiir bu şiiri her okuduğumda farklı iklimlere gittiğimi hissediyorum..

.............evet nurullah genç.......yürüyelim seninle istanbul'da en sevdiğim şiirlerinden.....ve daha bi çoğu..tarzı uslubu.............off ya....böle dedikçe....yeteneksizliğimi hatırlıyorum :lol:

Hıçkırıklar

Saatler bitmiyor yapayalnızım

Gülmek istiyorum,gülemiyorum

Sensiz olmak mıdır hep alınyazım

Bilmek istiyorum,bilemiyorum.

Esirgedin nazlı,hilal kaşını

Harap ettin çiçek kokan başını

Yüreğime akan gözüm yaşını

Silmek istiyorum,silemiyorum.

Sanki her şey efsaneydi,masaldı

Ayrılık ruhumu elimden aldı

Gözlerim yollara takılıp kaldı

Gelmek istiyorum,gelemiyorum.

Göğüs germek için acılarıma

Titreyişlerime,sancılarıma

seni bir kez olsun avuçlarıma

Almak istiyorum,alamıyorum.

Saçılan bir köpük olmak dilinde

Boğulmak saçının ince telinde

Sır gibi sonsuza değin kalbinde

Kalmak istiyorum,kalamıyorum.

Unutuyor beni sırlı gözlerin

İçimde bir yara işliyor derin

Kulakların,dudakların,ellerin

Olmak istiyorum,olamıyorum.

Bölerek uykunu rüyalarına

O kucak dolusu hülyalarına

Gece gündüz uçup aynalarına

Konmak istiyorum,konamıyorum.

Deli gibi aşık olsa da güle

Kim acır çöllerde öten bülbüle

Bir gün alev alev yanıp da küle

Dönmek istiyorum,dönemiyorum.

Hıçkıra hıçkıra ağlamaktansa

Başına karalar bağlamaktansa

Bu yüreği her gün dağlamaktansa

Ölmek istiyorum ölemiyorum.

nurullah genç

Bu şiirin İçinde biraz ben varım biraz da siz varsınız :D :D

Benim payima dusen biraz fazla sanirim:(

paylastigin icin tsk.ler

Yalnızsın

Bir akşam ışıkların dağlara güldüğünü

Bir akşam bulutların seyre döküldüğünü

Görürsün hasretiyle sabah ezgilerinin

Bir akşam gözlerin ufka dalar pek derin

Kuşlar öter, uçuşur yeşil dallara konar

Umutlar yaprak yaprak alevlenir de yanar

Son mutluluk sesleri dökülür dudaklardan

İnsanlar gölge gibi çekilir sokaklardan

Rüzgar okşamaktayken anne gibi tenini

Gecenin kolları sessizce yakalar seni

Anlarsın gözlerinin dolup boşaldığını

Anlarsın yalnızlığı ve yalnız kaldığını...

çok güzel ellerine sağlık

O esrarlı yangına bu can nasıl dayandı?

Sahile vurdu kalbim,su yandı,kum da yandı.

Bir mum gibi eriyip aktı uykusuzluğum,

Ölüme başkaldıran dertli uykum da yandı.

Yurdundan mahrum edip dolaştırdın Cem gibi.

Ruhumla söndü alev,sonra ruhum da yandı.

Kül oldu bir yiğidin figanıyla her umut.

Bülbülün küllerine konan puhum da yandı.

Böylesi bir yangını görmedi Nemrut bile.

Kaktüsün gölgesinde nazlı âhım da yandı.

Âhımdır zannederdim en belalı kıvılcım,

Kirpiğine dokunan kanlı âhım da yandı.

Bir damla su ver bana ey çöl! Bari sen küsme.

Kalmadı hiçbir şeyim bak,günahım da yandı.

Yenilgiler bir tufan gibi çöktü üstüme.

Ülkem yıkıldı heyhat!

Ordugâhım da yandı.

Köleleri her akşam duman kıldı gözlerin,

Başıma tâc ettiğim padişahım da yandı.

İlk defa böylesine tutuştu gökkuşağı.

Renklerim siyah oldu ve siyahım da yandı.

O'ndan başka ne varsa yandı,

Yandık sen ve ben.

O'nu göreyim diye,kıblegâhım da yandı.

Nurullah Genç

DİKEN DİKEN

zembilcide büyüyen, dal üstünde uyuyan

gülmek sende gül olur, sen bende diken diken

elmas beşik içinde kundağını öptüğüm

sevmek tende gül olur, ten bende diken diken

inci döker gözlerin asil kirpiklerinden

umut kanda gül olur, kan bende diken diken

kezzap akıtsan bile filizlenir yüreğim

ölüm canda gül olur, can bende diken diken

maverayı bulunca kapında süvariler

kılıç kında gül olur, kın bende diken diken

kafdağından öteye gidenler birgün döner

hasret handa gül olur, han bende diken diken

hasadı diriliştir tarlasında sevginin

buğday unda gül olur, un bende diken diken

acıların birikir, birikir de içimde

her şey bende gül olur, ben bende diken diken

bir televizyon programında Nurullah genç bu şiirini okudu yazım yönünden bir benzeri daha yokmuş şiiri farklı şekillerde okuyunca beş anlamlı şiir oluşuyormuş.

nurullah genç in şiirleri gerçekten de güzel ve anlamlı oluyor....tşkler isyanlı sükut

hakikaten güzel bir şiir...Teşekkürler...

DİKEN DİKEN

 

 

 

....

bir televizyon programında Nurullah genç bu şiirini okudu yazım yönünden bir benzeri daha yokmuş şiiri farklı şekillerde okuyunca beş anlamlı şiir oluşuyormuş.

Selamlar,

Öncelikle Nurullah Genç ile ilgili açılmış bulunan iki başlık, tek başlık haline getirilmiştir.

Bu şiirin hangi şekillerde okunduğunda anlamlı hale geldiğini (Dümdüz okumak hariç :) ) bilen bir arkadaşımız, biz cahillere yardım edebilir mi?

Saygı ve selamlarımla

Ulu Tanrı'ya

ey sineği kanadıyla uçuran

ey kulları Sırat'ından geçiren

sevenlerin zikrindeki görünmez

bilgelerin fikrindeki görünmez

ey gülümü bana özgü yaratan

dallarını baharıyla donatan

ırmağa yaklaştım; akarak gitti

servi gözüyaşlı bakarak gitti

gece, tenha koydu beni dünyaya

kanlı çığlığımı duyurdum aya

acıdı halime gökte her yıldız

sabah, saçlarımı okşadı yalnız

güneş bile derman olmadı bana

son bir ümid ile yöneldim sana

boynumu kırdım da kapına geldim

garipler otağı yapına geldim

nerde gülüm, hayal hücresinde mi

mor salkımlı evin bahçesinde mi

ülkemde en güzel hakandır gülüm

beni bu ateşte yakandır gülüm

kanımın rengini taşır yüzünde

götür beni O'na, koyma güzünde

ey ayrının hasretini bitiren

ey yolcuyu sılasına yetiren

Ulu Tanrı, Ulu Sahip, Ulu Rab

Yardım eyle; ruhum harab; ten harab

Nurullah Genç

GÜLNARE

ben, yıpranmış sokaklar ortasında avare

sen, kırgın bir ülkenin süreyyası: Gülnare

honçalı novroz gelir; bir de siyah ve sarı

dalgalanır göklerde bir kuşun kanatları

her nağme, dudağında çarpılmış karanfil

sana tutkun atlılar şimdi yorgun ve sefil

göğsünde, kıskandığım bir rüyadır kırmızı

nerdesin, ey masallar ülkesinin son kızı

dokunmuyorsa kalbim o mazlum kitabeye

ayışığı düşer mi kanlı bir harabeye

sensiz çöl, ıssızlığın kahrıyla zehirlendi

yalnız bulutlar değil, vahalarda kirlendi

mahşeri bir serabın ardından yürüyorum

gözlerini kaybeden bir kervan görüyorum

geride, okunmayan silik izler kalıyor

kaktüs hala toprağı uykuda yakalıyor

tarihin her sayfası soluyor pare pare

karasevda burcunu yıkıyorsun, Gülnare

Azerbaycan ufkunda bir divanedir gönül

böylesi tarümar olmadı belki de gül

toprak, bir bakışınla kızıl renge büründü

yıldızlar ülfet için gündüz vakti göründü

gözlerin binlerce yıl ötesinden yadigar

nerdesin, ey Bakü’den, Gence’den esen rüzgar

yaldızlı perçemlerin ıslandıkça uzuyor

yalnızlık damla damla şakağından sızıyor

bazen öfke, kavgayı sevenlerin ardında

mahülya ve hüzün; bazen korku ve sevda

çiçeklerin yurdunda yalnız senin kokun var

bazen uzaktan uzak, bazen yakın bir duvar

karanlığa mahkumdur gökte sensiz, sitare

ruhumu zevalinle buuşturma, Gülnare

soluğun ab-ı hayat mıdır; filizlendi kül

siyah bir lale gibi aynaya düştü kakül

kırdın yüreğimdeki saatin akrebini

kuruttun düşlerimin hayal mürekkebini

hangi ırmağa baksam akıyorsun derinden

Hazar, acılarınla ağlıyor kederinden

kuduran bir denizde benziyorsun şikare

görebilseydi seni ejderhalar, Gülnare

gözlerinden fışkıran yanardağlar sönerdi

o ısırgan bakışlar balmumuna dönerdi

oysa şimdi su sarhoş; balıklar geldi dile

dalgalar son bir umut vuruyor sahile

Nahcıvan, hasretinle alevlenen sır çerağ

seninle firakını unutuyor Karabağ

göğsünde, kıskandığım bir rüyadır kırmızı

nerdesin, ey masallar ülkesinin son kızı

bırakıp gittin beni umarsız bir efkare

haber gönder, nerdesin, nerdesin ey Gülnare

ARTIK İLGİLENMİYORUM SENİNLE

Bunca yıkılmış dağlar üstüne

Kalbimin kanını buharlaştırdı gözlerin

Oysa kaç güvercin havalanmıştı içimden

Konarak pervazlarına gülüşlerinin

Kaç mermi sıyırmıştı ruhumu

Acımasız yürüyüşlerinin mevzilerinde

Dayanmıştım

Ağlamıştım saatlerce parçalanan düşlerime

Ta ki sevgilim

Kızaran bir gök bulutu

Ölümü

Bir yıldırımla düşürdüğün ana değin

Kalbimin haritasına

Artık ilgilenmiyorum seninle

Demiştin barut kokan kelimelerle

Demiştin de hayat ölü bir bıldırcın gibi

Tutuşup yanmıştı yanan bir tahta içinde

Tarla küllerle dolu, ortasında yumurta

Çatladıkça yeniden doğuruyor kanımdan

Fışkıran harflerle kalbim olan cümleyi:

Ben ancak bir tarih kitabı kadar

İlgileniyorum seninle...

SENSİZ KALAN BU ŞEHİR

Sensiz kalan bu şehri yakmayı çok istedim

Mavi bir aleve dönüştürdün kalbimi bir anda

Tutuşturmak istedim

Beni böyle umarsız bırakıp gittiğin

Zalim bu şehri yakamadım

Gözlerin dikildi karşıma bir caddenin tam ortasında

İnanılmaz güzel bakıyordu gözlerime hafif ıslak

En özel en bilinmeyen türleri açmıştı papatyaların

Hatıralarınla titriyordu içim

Kuşlar kanatıyordu gönlümü

Gri bulutlar geçiyordu göğümden

Anlamak üzreydim Neronun Romayı neden yaktığını

Karanlık bir koridor açıldı önümde anlayamadım

Yenik düşmüş bir Napolyon kadar mutsuzdum aslında

İntihara kalkışan Hitler kadar çaresiz

Yakmak üzreydim ki bu şehri

Hatıraların içli bir yağmur gibi boşandı üzerime

Kediler geçti birden kavşaklarından şehrin

Acı acı miyavladılar gözlerime baktılar

Kızgındılar kırgındılar

Onlarda tutulmuşlar anladım sana bendeki kadar

Onlarda terk ettiğin bu şehri çaresiz yakmak istiyorlar

Yakamıyorlar

Saçların dikildi karşıma bir sokak köşesinde

Her telinde parmaklarımın izleri parlıyordu

Benzersiz kokunu alıyordu kıvrımlarından rüzgar

Gözleri doluyordu saçlarına bakan kedilerin

Her biri bir kenarda darmadağın

Çömelip kalıyordu yutkunuyordu

Rengi kaçıyordu pencerelerde perdelerin

Nereye yürüdüysen bakışın, duruşun, sesin

Anladım söndürmeliyim tutuşan yüreğimi

Kendimi yakmış olurum yakarsam bu şehri

Çünkü sen her şeyinle bendesin

Sensiz kalan bu şehri yakmayı çok istedim

HİCRANNAME

Aynalarda seni hissediyorum,

Hayal ırmağının çağıltısında

Umutların mecnun parıltısında

Rüyalarda seni hissediyorum..

.

Ey dost en güzelin nakışındasın,

Nurun karanlığa akışındasın,

Bir denizin sehla bakışındasın

Dalgalarda seni hissediyorum...

Şuledar eyleyip sundun elini,

Tayfuna çevirdin sevda yelini,

Tutuşturdun yüreğimin külünü,

Nevalarda seni hissediyorum...

Yürürken gecenin kalbine doğru,

Gönlümden beynime vuruyor ağrı,

Yalnızlık bir çöldür, ayrılık uğru,

Tenhalarda seni hissediyorum...

Akşamın renginde ay ışığında,

Bir gül yaprağının kırışığında,

Bulutta, yağmurda, gökkuşağında,

Semalarda seni hissediyorum...

Hüzün gözlerinden ruhuma düşer,

İçim acılarla yoğrulur pişer,

Ey hicran yıldızı ahsen-i beşer,

Dualarda seni hissediyorum…

NURULLAH GENÇ

BENİ ANLAMAYIŞINA

Sana bir uygarlığı getirdim; anlamadın

Yavuz kahramanları, şiirin burçlarını

Ayak ucuna koydum gecenin saçlarını

Urganmış boynumda taşıdığın gerdanlık

Sana hükümdarlığı getirdim; anlamadın

Sevda suya karışır, sızar kan dağlarına

Köpüren yüreğimde zıpkınlanır umutlar

Yüzün tunç gibi çöker ülkemin bağlarına

Irmaklar bilmediğin kadar hülyalı akar

Her vadi bir yanıyla senin yüzüne bakar

Bir yanında münzevi hıçkıran Leyla kuşu

Sen henüz tanımadın sevda denen yokuşu

Sen henüz yorulmadın yokuşta devler gibi

Yıkılmak üzre olan çaresiz evler gibi

Sen henüz vurulmadın uçarken göklerinde

Sen henüz bir oltaya takılmadan derinde

Karalar bağlamadın; beni anlayamazsın

O kalp sende oldukça gülüm, ağlayamazsın

Seni bir yıldız gibi koyacağım göklere

Her gece ışığını ruhumdan alacaksın

Aldanma gururunu okşayan çiçeklere

En güzel güllerini ruhumla alacaksın

Kopacak sanıyorsun bu ip ince yerinden

Bu ipin her çizgisi yaralı bir dev gibi

İnecek sanıyorsun bu bayrak gönderinden

Bu sevda tükenecek sönen bir alev gibi

Sen hala anlamadın sevginin en hasını

Sen hala çözemedin ırmağın dünyasını

O, coşkun bir denizin sularına yürürken

Sen hasta bir çeşmeden doldurmuşsun tasını

Gittiği her iklime sevdanı götürürken

Gözyaşı çukuruna gömmüşsün deltasını

Henüz bir tokat gibi inmedi yüzüne aşk

Kalbine çivilerle gömülmedi ayrılık

Görmedin bir arslanın can çekişen resmini

Yalnızlık kitabında okumadın ismini

Bir takvim yaprağında yanmadı bakışların

Dökülen tüylerine tutunmadın kuşların

Karanlık köşelerde acı acı gülmedin

Sen henüz kovulduğun kapılarda ölmedin

O Celali uykudan uyanmadın, uyanma

Düşlerimin rengine boyanmadın, boyanma

Bir kuş gibi çırpınan kalbimin kafesine

Bir avuç yem bıraksan ölür müsün, a gülüm

Feryadı kayaları parçalayan sesine

Ömür boyu yabancı kalır mısın, a gülüm

Sen henüz bir zindanın küflü duvarlarına

Çarpmadın gözyaşıyla boğulan gözlerini

Sen henüz diken diken saplamadın göğsüne

Dudağında kuruyup dağılan sözlerini

Sen henüz dokunmadın yalnızlığa kan gibi

Acıyı kaynatmadın içinde volkan gibi

Karalar bağlamadın beni anlayamazsın

O kalp sende oldukça gülüm, ağlayamazsın

Uyan Artık Yiğidim

Istırâbdır yiğidim azığımız, hicrandır

Mirasımız mahkûmdur, mahzundur, perişandır

Gene de ye’se düşme yiğidim; imtihandır

Filizlenen her ölüm, mazlumlara nişandır,

Ne gönüllerde sevinç, ruhlarda beyaz kaldı

Ufka bir bak, ilerle; inkılâba az kaldı.

Ülkemden hatırıma hep sefiller geliyor

Bin yüzlü Ebrehe’ ler, kara filler geliyor

Şimdi devran değişti; ebâbiller geliyor

İbrahim bahçesinden taze güller geliyor

Âlemde, duyulacak kutlu bir âvaz kaldı

Ufka bir bak yiğidim; inkılâba az kaldı.

Çöküyor sırtımızda yükselen vahşi duvar

Heykeller kırılıyor; dökülüyor mumyalar

Toprağın sinesinde umut var, heyecan var

Okşadığın her kökten fışkırıyor bir bahar.

Buzlar çözüldü; kıştan kuru bir ayaz kaldı

Ufka bir bak yiğidim; inkılâba az kaldı.

Gözlerin âyet âyet büyüyen bir bebektir

Ellerin sokaklarda uçuşan kelebektir

Sana rehberlik eden ne cindir, ne melektir

O bir İnsan-ı Kâmil, mücella bir dilektir

O’ ndan bize ebedi sürecek bir haz kaldı

Ufka bir bak yiğidim; inkılaba az kaldı.

Bulanık akan sular durulacak yeniden

Gökyüzüne direkler vurulacak yeniden

Saâdet menziline varılacak yeniden

Çağlar üstü bir nizam kurulacak yeniden

Cehaletin elinde lanetli bir saz kaldı

Ufka bir bak yiğidim; inkılâba az kaldı.

Bu kan kokan coğrafya, bu çığlıklar senindir

Bu gözü yaşlı târih, hıçkırıklar senindir

Yeryüzünde çiğnenen bütün haklar senindir

Prangalı hükümler, aydınlıklar senindir.

Yıllardır, uygarlıktan sana hep enkaz kaldı

Ufka bir bak yiğidin, inkılâba az kaldı.

Tasalanma yiğidim; zaman bizden yanadır

Külümüzden yükselen duman bizden yanadır

Son durak, son ilahi ferman bizden yanadır

Dünya düşman olsa da, iman bizden yanadır

Kapıları açacak çoşkun bin niyaz kaldı

Ufka bir bak yiğidim, inkılâba az kaldı

Mahzenlerde beklemek ziyan artık, yiğidim

Fecr-i sâdık vaktidir; uyan artık yiğidim

Ateşlere girsen de, dayan artık yiğidim

Hakikate dönüyor rüyan artık, yiğidim

Zalimler için karar verildi; infaz kaldı

Ufka bir bak yiğidim, inkılâba az kaldı.

Nurullah Genç

ÇOK teşekkür ederim Nurullah Genc in bu kadar harikulade şair oldugunu bilmiyordum cok güzel bi çalısma

''Pembe uçurtmalar yolladığından beri

sarardı tiryaki menekşeleri

sonbaharın tozlu kafeslerinde

sevgi turnaları yakalıyorum

turnalar gidiyor;ben kalıyorum

avareyim,asudeyim,yorgunum

bilmiyorum neden sana vurgunum

Erzurum garında banklar üstünde

uyku tutmuyor karanlıkları

yitik düşlerimi kovalıyorum

gölgeler gidiyor;ben kalıyorum.''

Ne güzel yazmışsın, ne güzel...

Serap

Yaktılar mı eflatun çiçeklerini aşkın

Saatler bozuldukça kırılıyor umutlar

Taşlar bile gözyaşı düğümlüyor zamana

Biri yaktı eflatun çiçeklerini aşkın

Yanağı sis ve hüzün yaralı bir dervişin

Uğultulu heyula sağnağı, küf böreği

Pırlanta bir çocuğu ısırıyor ansızın

Ve belki de yakındır usulca öleceği

Yanağı sis ve hüzün yaralı bir dervişin

Yeşil bahçeler midir, çöl müdür andığımız

Boğuk sesi geliyor şişelerden erdemin

Köpük mü, yoksa nedir, hakikat sandığımız

Bülşbülün hareminde alevlenen güllerin

Yükselen yangınıdır belki aldandığımız,,

Nurullah Genç

Umut Hıçkırıkları

ne ben mehtabı aldım içime bir kuş gibi

ne de sen bu sevdayı yaşadın bir düş gibi

sen ve ben, soframızda kavgalara kul olduk

kahpe bir görüntünün zindanında boğulduk

sen nazlı ölümlerin gizemli sultanısın

sen bir cehennem göğü, bir heyecan selinin

yağmuru sürgün eden bir garip handanısın

nehirleri içiyor ayışığı gözlerin

sen akkor bir tutkunun mağrur hükümranısın

ahını duyuyorum sana bakan devlerin

dağların sessizliği, yolların figanısın

sen nazlı ölümlerin gizemli sultanısın

ne ben mehtabı aldım içime bir kuş gibi

ne de sen bu sevdayı yaşadın bir düş gibi

ben sözünde durmayan bir celladın ipipyim

tanyerinde karanlık, ilkbaharda tipiyim

yıkılan her köprünün bir ayağı bendedir

yeşeren ekinlerin hazan çağı bendedir

resmini taşıyorum şehirde ölen atın

mezarı başındayım rahmetli saltanatın

ben, ejderin aşınmış günlüğünde korkuyum

bir vadiden bir dağa söylenen son türküyüm

ne sabah, ne ikindi sonrası sarar bei

yalnız ihmal edilmiş duygular arar beni

sen ve ben, soframızda kavgalara kul olduk

kahpe bir görüntünün zindanında boğulduk

ne ben mehtabı aldım içime bir kuş gibi

ne de sen bu sevdayı yaşadın bir düş gibi.

Nurullah Genç

Ölüm Noktürnü

seninle karşılaşıp solduğum andı ölüm

yüzüne baktığında tutuşup yandı ölüm

çoğaldıkça çoğalan bir sevda ülkesinde

ellerine dokundun; sana inandı ölüm

o efsunlu, yağmurlu, hercai gözlerinden

uçan kelebekleri mutluluk sandı ölüm

akkor dudaklarından ağı düştü içime

yollarında yürürken sanki insandı ölüm

viran eylediğin gün yorgun hayallerini

ayrılıkla, hüzünle, aşkla sınandı ölüm

bir ömür vuslatını bekledi boynu bükük

bilmem ki aşk uğrunda neden kınandı ölüm

süründü yıllar yılı karanlık köşelerde

benim gibi kıvrandı, kahra dayandı ölüm

her akşam tufanında harap oldu güneşim

gece baygın bir rüya, gündüz hülyandı ölüm

sensizliğin en ağır fermanıydı içimde

dudaklarımdan sızan bir damla kandı ölüm

ölüm seni sevmektir bir celladın elinde

bilmem hangi yürekte böyle sultandı ölüm

Nurullah Genç

Benden anlamadın, şiirden anla,

Senin gülüşünle yaşadığımı.

Akşamı ettiğim sende kalanla,

Sabaha seninle başladığımı,

Benden anlamadın, şiirden anla...

birkaç cümleyle ne güzel anlatır bu şiir...

en sevdiğim şiirleinden bir tanesi daha:

TALAN

Güzel de çirkin de bu boş dünyada

Doğarmış, büyürmüş, viran olurmuş

Sevda denen yangın meğer sonunda

Gözyaşıyla dolu hicran olurmuş

Dostluklarda biter, düşmanlıklarda

İzleri kalırmış hatıralarda

Ümitler yeşerir her ilk baharda

Sonbahar gelince, duman olurmuş

Güleri açınca gönül bağının

Zehri bal kesilir LEYLA dağının

Mevsimi geçince cilve çağının

Hayaller, yeminler yalan olurmuş

Issız köşelerde yalnız başına

Zavallı girermiş en son yaşına

Konulunca o musalla taşına

Kendi evi bile yaban olurmuş

Bir ömür gariban, mahzun, derbeder

Mezara girince bitermiş keder

İstikbale miras; RAHMETLİ peder

Klanların hepsi talan olurmuş

NURULLAH GENÇ

SENİ BENİM KADAR SEVEMEYENLER

seni benim kadar sevecek olan

başını taşlarda çürütmelidir

yarasına dikenleri sarmalı

kalbinde dağları yürütmelidir

gözleri her sabah başka bir çeşme

her akşam krater, her gece duman

gökleri günboyu alevlenirken

boynunda bir kement olmalı zaman

yollar düğüm düğüm boğmalı onu

ızdırap sızmalı baktığı yerden

kaplan tutuşmalı, kurt inlemeli

saçından bir teli yaktığı yerden

sana benim kadar tutulmak demek

vurulmak demektir kartallar gibi

tâcını, tahtını kaybetse bile

gülümseyebilmek krallar gibi

seni benim kadar sevecek olan

ruhunu kapından kovabilir mi

seni benim kadar sevemeyenler

seni benden fazla sevebilir mi

her mısrası başka bir güzel olan bu şiiri çok seviyorum ayrıca Nurullah genç'in bütün şiirlerini çok beğenerek okuyorum

seni bir kilimin nakışlarında

devlerin şimşekli bakışlarında

kanı sevgi olan hatıraların

göklere uzayan yokuşlarında

bulamaz ayağı prangalılar

yayını terkederken kırılan bir ok gibi

doğarken ölen bir çocuk gibi

çekingen çeşmelerin suyunda eriyen güz

yorgun patikalarda sevda arayan öksüz

bulamaz izlerini tilkiler kurt ininde

yağmur hala murada ermedi teninde

mağrur bir kıvılcım görünce seni

başın alıp gitmiş karanlıklara

mehtabı beklemiş seneler boyu

yüreğinde duymuş hep o korkuyu

ardına bakınca gamlı bir akşam

duymuş tenhalarında çalan şarkıyı

ceviz sandık bomboş ; kapılar kırık

senden artakalan mor bir hıçkırık

okunmamış esrarlı bir öykünün

memnu satırları gibidir yüzün

vuslatın eflatun gecelerinde

uykusunu kaçırmışsın gündüzün

oysa ne yerdesin , ne gökyüzünde

derindesin rüya kadar derinde

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

PİŞMANLIK VE HÜZÜN

Elim silahlı sermayem: Gurur

Ne çiçekler benim; ne ben çiçeğim

Bir gün hesap için divan kurulur

Ayaklar altında kalır yüreğim

Elim silahlı sermayem: Gurur

Korkarım beni de alnımdan vurur

Pişmanlık ve hüzün hep yığın yığın

Bütün varlığımdan soyuluyorum

Ortasında kaldım bir bataklığın

Kurtarın dostlarım, boğuluyorum

Pişmanlık ve hüzün hep yığın yığın

Bahçesi harâbe tüm insanlığın

Karşımda yokluğun alev gözleri

Zindanlar içinde zavallı ruhum

Mükâfat mı, bana şu kan gölleri

Yoksa işkence mi, avutulduğum

Karşımda yokluğun alev gözleri

Bana diş biliyor yıllardan beri

Dilene dilene eğilmiş belim

Yüzüm kaktüs yaprağına benzemiş

Bİlmiyorum, neden böyle tembelim

Kim bana 'çalışma, yaşarsın' demiş

Dilene dilene eğilmiş belim

Artık görmüyorum, sağırım, kelim

Acaba çıkar mı yollarım düze

Yoksa yokuşlar mı öldürür beni

Birgün kavuşursam belki, gündüze

Talih bir defacık güldürür beni

Acaba çıkar mı yollarım düze

Sonsuzluğa, mutluluğa, denize.

İKİ GÖZÜM İKİ ÇEŞME

sen gideli ardında sadece hüzün

bir de rıhtımların şarkısı kaldı

senin senden öte bir şeyler olduğunu

biliyorum, ama akşam oluyor

ruhumu çöllere bırakıyorum

iki gözüm iki çeşme

bir sarhoş kurşunla kanatları kırılan

garip bir serçedir alınganlığım

biraz kum ve kelebek

bir de senin için geçtiğin yerlerde damla damla

yüreğime bulaşan

toprağın ah ü zar kalıntıları

hala anlayamadım

bizi bizden ayıran ısırgan otlarını

sen orda, bulutların arasında sessizce

ya da bilmem hangi şehrinde arzın

garip bir türkünün ardında yürüyorsun

benimse avuçlarında

gözlerinden artakalan

bir kaç yeşil renkli hayal denizi

iki gözüm iki çeşme

neye yanıyorum, biliyor musun

birleştiremedik kalplerimizi

"UNUTURSUN " DEYİŞİNE

unutmak, yıldızların ciğerine saplanan

bir lâle yaprağına gömmektir sevgiliyi

unutmak, bir kaktüsün küllerinde ansızın

alevli bir tapınak eylemektir sevgiyi

unutmak, semendere zehir sunmaktır, gülüm

taş dolu yüreklerin lügatinde bulursun

unutmak, sessizliğe yine kanmaktır, gülüm

unutulursa şair, sen de unutulursun

bir dağın bir kuyuya tohum ektiği yerde

balığın yüzgecinden irin döktüğü yerde

kralın, kölelerin emrinde yürüdüğü

geminin bir köpükte okyanus aradığı

ayın arzı terkedip gökte durduğu ânda

serseri bir kurşunun ayı vurduğu ânda

başını ellerinin arasına al ve dur

işte o lahza gülüm, bu can seni unutur

unutmak, bir saatin kırılan camlarında

zamanı çürüterek öldürmektir sevgiyi

unutmak, bayramlığı giydirilen çocuğun

aldatılan göğsünde vurmaktır sevgiliyi

unutmak, bir ülkenin tozlu kaldırımlarında

taşlara boğdurmaktır yağız atlı yiğidi

unutmak, susturmaktır yolların ayrımında

şairlere can veren muhteşem bir ağıdı

unutmak, koparmaktır çiçekleri dalından

sisli bir yalnızlığın ekseninde bulursun

unutmak, ayırmaktır arıları balından

unutulursa şair, sen de unutulursun

BENİ ANLAMAYIŞINA

Sana bir uygarlığı getirdim; anlamadın

Yavuz kahramanları, şiirin burçlarını

Ayak ucuna koydum gecenin saçlarını

Urganmış boynumda taşıdığın gerdanlık

Sana hükümdarlığı getirdim; anlamadın

 

Sevda suya karışır, sızar kan dağlarına

Köpüren yüreğimde zıpkınlanır umutlar

Yüzün tunç gibi çöker ülkemin bağlarına

Irmaklar bilmediğin kadar hülyalı akar

Her vadi bir yanıyla senin yüzüne bakar

Bir yanında münzevi hıçkıran Leyla kuşu

Sen henüz tanımadın sevda denen yokuşu

Sen henüz yorulmadın yokuşta devler gibi

Yıkılmak üzre olan çaresiz evler gibi

Sen henüz vurulmadın uçarken göklerinde

Sen henüz bir oltaya takılmadan derinde

Karalar bağlamadın; beni anlayamazsın

O kalp sende oldukça gülüm, ağlayamazsın

 

Seni bir yıldız gibi koyacağım göklere

Her gece ışığını ruhumdan alacaksın

Aldanma gururunu okşayan çiçeklere

En güzel güllerini ruhumla alacaksın

 

Kopacak sanıyorsun bu ip ince yerinden

Bu ipin her çizgisi yaralı bir dev gibi

İnecek sanıyorsun bu bayrak gönderinden

Bu sevda tükenecek sönen bir alev gibi

 

Sen hala anlamadın sevginin en hasını

Sen hala çözemedin ırmağın dünyasını

O, coşkun bir denizin sularına yürürken

Sen hasta bir çeşmeden doldurmuşsun tasını

Gittiği her iklime sevdanı götürürken

Gözyaşı çukuruna gömmüşsün deltasını

 

Henüz bir tokat gibi inmedi yüzüne aşk

Kalbine çivilerle gömülmedi ayrılık

Görmedin bir arslanın can çekişen resmini

Yalnızlık kitabında okumadın ismini

Bir takvim yaprağında yanmadı bakışların

Dökülen tüylerine tutunmadın kuşların

Karanlık köşelerde acı acı gülmedin

Sen henüz kovulduğun kapılarda ölmedin

O Celali uykudan uyanmadın, uyanma

Düşlerimin rengine boyanmadın, boyanma

 

Bir kuş gibi çırpınan kalbimin kafesine

Bir avuç yem bıraksan ölür müsün, a gülüm

Feryadı kayaları parçalayan sesine

Ömür boyu yabancı kalır mısın, a gülüm

Sen henüz bir zindanın küflü duvarlarına

Çarpmadın gözyaşıyla boğulan gözlerini

Sen henüz diken diken saplamadın göğsüne

Dudağında kuruyup dağılan sözlerini

Sen henüz dokunmadın yalnızlığa kan gibi

Acıyı kaynatmadın içinde volkan gibi

Karalar bağlamadın beni anlayamazsın

O kalp sende oldukça gülüm, ağlayamazsın

Serdar Tuncer'in son şiir albümünde yorumladığı duygu yüklü, dinleyeni içine çekip alıp götüren bir şiir...

Serdar Bey'in sesinden dinlemeniz tavsiyemizdir...

Hocanın bir hitabını canlı dinleme fırsatım oldu. Hoca çok tatlı bir adam. Sezai Karakoç'un korkunç soğukluğundan iz yok kendisinde. Zaten onun gibi gençten bir akademisyenin, Sezai Bey gibi konuşmamak için çırpınmasına ihtimal vermek de doğru olmaz. Her neyse, Allah uzun ömürler versin, bu hitap sayesinde hocanın varlığını neredeyse bir daha fark ettim. Bir Nurullah Genç yaşıyor, vesselam. Henüz 50'lik bir delikanlıyken, performansı düşmemişken gidip bir elini öpmek, muhabbetinden nasiplenmek gerek; bi ara bakalım buna. Hatta forumca bir araya gelip, sualleri vesaire belirleyip gitmek de olur.

Hocanın henüz 30 yaşında bir ufaklıkken, kim bilir ne çilelerle, ne hislerle kaleme aldığı Yağmur'unu çıplak sesiyle okuması hakikaten mükemmeldi. Sayesinde resmen o şiirin hissiyatını tattık. İbrahim Sadri'nin kuru oduna benzeyen, ses perdesini kasıla kasıla kaydıran ruhsuz tarzından çok farklıydı hocanınki. Düz okudu, boğazı düğümlenerek, yaşayarak, acı çekerek, tadarak... Bir daha kanaat getirdim ki Yağmur çok güzel. Ne dendiğinin farkında olunmadan söylenen veya manadan gafil bir haletle yazılan her kelimeden tiksinen birisi olarak, Yağmur'un bütün ama bütün mısralarının çilesi çekilerek yazılmış bir şaheser olduğunu hissediyorum. O kadar uzun bir şiirde bir mısra bile mi laf olsun diye yazılmaz, bir mısra bile mi doldurma değildir? Hele şu 'Bâtılı yıkmak için kuşandığın kılıcın / Kabzasında bir dirhem gümüş de ben olsaydım' finaline bitiyorum. Anlatıyor anlatıyor, adamı getirip de tam orada güm, bırakıveriyor. O ani bitiş sayesinde de bu kısım kafanıza saplanıp kalıyor. Hele hele hak-batıl kavgasının farkında olan fakat ruhunu ve akl-ı selimini kaybetmemiş bir insansanız, bu mükemmel naatın sonunda gelen o kısma karşı beyaz bayrak sallamamanız elde değil. Nurullah Hoca'nın o his patlamasında, o sevgi destanında kıyamete kadar devam edecek olan bu en büyük mücadele hakikatini de unutmaması; kendisinin aşkını en güzel olanda toplarken, nefretini de güzelin düşmanlarından esirgemeyen bir insan-ı kamil olduğu kanaatini doğuruyor.

Bu arada hazır 'bitiriş' demişken, Üstad'ın bitirişlerinin de mükemmel olduğunu söylememek olmaz, dikkat ederseniz neredeyse her şiir bir bercesteyle biter Üstad'da. Şiirin zirveye ulaşıp sizi orada bıraktığını hissedersiniz, dolayısıyla bitirdiğinizde dimağınızın damağı lezzetin içinde kaybolur. O berceste sizi yakalayıp beyninize kurulur, vurulursunuz. Nurullah Genç'in Yağmur'unda ise yarı yolda kalmışlığın bir izi var, aniden küt diye bitiyor. Pardon, güm diye demiştik di mi? Evet işte, tam da güm diye bitiyor. Hem de hak ve batıl mücadelesinde... Tam da bu mücadelenin ortasında yapayalnız kalışımızı hatırlatır bana bu kısım. O da bu açıkta kalma hissiyle, garibanlıkla, dehşetle sarsarak yakalıyor insanı.

Modern şiirin deliliğe kasarak deha ispatlamaya çalışan o sıkıcı, itici, sıkışık, zoraki halinden nefret eden bir kari kimliğiyle diyorum ki Yağmur'un her mısraı büyük bir çilenin eseri olarak ortaya çıkmış olmalıdır ve modern tarzda yazılabilmiş bir avuç samimi, sevimli, hakiki şiirden birisi de budur.

Hoca yalnızca Yağmur'un masalını anlatmadı tabii. Mesela bir tavsiyesi vardı, kendi adına açılan başlıkta onu da zikretmeliyim. 'Gıybet pek tatlıdır, hep kardeşlerimizin etini zevkle yeriz' dedikten sonra, 'Bunu Nurullah kardeşiniz olarak söylüyorum, bir yerde dedikodu yapıldığını ne zaman görürseniz konuyu bir anda değiştirip Peygamberimiz aleyhisselatuvesselam'a getirin, o sözleri yarıda kesin ve hoş bir mecraa taşıyın' tavsiyesinde bulundu ki dediğim gibi buraya kaydetmeyi yerinde buluyorum. Hocanın konuşması esnasında Üstad'ın pek de bilinmeyen ve 'Telli pullu, anlı şanlı bir gelin; / Aynalar, gelin!' diye başlayan Davetiye şiirini okuması da kendisi hakkındaki sempatimin artmasına vesile oldu, ne mutlu hocaya, di mi ahbablar?

Bir tevafuklar silsilesidir, aldı başını gidiyor :) interesting!

Bu arada Ehtiyar Delikanlı Hocanın maşallahı var. Bir röportajında anlattıklarına göre, -kendi çekeceği resimlerden oluşacak sanırım- 100 Resim, 100 Şiir projesi varmış ki; çekilen kareye uygun olarak şiir yazacakmış. Bu da ayrı bir ustalık gerektirir elbet. Eserin bitiş halini Hoca duyuracaktır, paylaşacaktır takipçileriyle. Haberdar olan arkadaşlar da paylaşıverirler gaari :)

evet mükemmel şiirleri var Nurullah hocamızın ve gerçekten ezberlenmeye ezberletilmeye değer şiirler.. benimde yağmur şiirini canlı olarak kendi sesiyle dinleme fırsatım oldu. Hocamızın en başta anlattıklarından beni etkileyen hayatıydı gerçekten. binbirtürlü zor şartlarda okumuş ve o zor şartlarda dahi babasının sırtında taşıyarak okula götürmesi pahasına mükemmel bir eğitim almasına vesile olmuş.ve yıllarca Efendimiz a.s.v. için bir naat yazmak ıstırabıyla günlerce evine kapanıp sadece okula gelip ders verip sonra tekrar evine gidip bu naat üzerine çalışmalar yapmış, hatta onun bu garip halinden dolayı öğretmen arkadaşları aklını kaybettiğini düşünmüşler :) sonra birgün bu şiirle karşılarına çıktığında hayretler içinde kalmışlar.gerçekten mükemmel bir şiir ve tam bir ıstırap şairi. günümüzde hala böyle insanların olduğuna gerçekten şükrediyorum.. Rabbim ebeden razı olsun..

Ayrılık Şarkısı

Gidince, gülün rengi sarardı gözlerimde

Mutluluk dolu dünyam karardı gözlerimde

Gözyaşların yağmurdu, ıslatırdı içimi

O yemyeşil gözlerin bahardı gözlerimde

Yıldız gibi parladı gönlümde gülüşlerin

Duruşun güneşimdi, yanardı gözlerimde

Dudaklarım ismini hecelerdi derinden

Bakışlarım hep seni arardı gözlerimde

Gidince, gülün rengi sarardı gözlerimde

Mutluluk dolu dünyam karardı gözlerimde

ve sayın hocamın en sevdiğim şiirlerinden biri:Karanfil mi, Ne/sin Sen

Yüzün sanki dolunay; yüreğimde mi, nedir?

Ellerin çizgi çizgi belleğimde mi, nedir?

Varlığın yedi iklim sunuyor coğrafyama

Yokluğun diken diken kimliğimde mi, nedir?

Bir özlem fırtınası savuruyorsa beni

Çölleri hatırlamamak dileğimde mi, nedir?

Hayalin bir tereddüt, yapışıyor yakama

Sna alışkın olmak iliğimde mi, nedir?

Eflatun kıvılcımlar düşürdün yollarıma

Her kıvrım bir umut, günlüğümde mi, nedir?

Bir sürgün potasında damla damla eriyen

Yalnız bedenim değil, benliğim de mi, nedir?

Saçları dağılıyor denizin sevda için

Açan nergisim, öten kekliğim de mi, nedir?

Her bakışın ruhuma dokunan bir iğnedir

Mıknatıslı gözlerin, bilirim, şahanedir

Tutkusu yumak yumak sarıyor benliğimi

Bana gülüşün lazım; gözlerin bahanedir. Nurullah Genç

Gelmedin ...

gelmedin son hayal de yanıp yanıp kül oldu

bu deruni kavgada kırılan gönül oldu

şimdi menziller elem,yürek duman,sine çak

devleri mahkum eden hayatım şimdi helak

gelmedin yıldırımlar düştü hülyalarıma

nasıl kıydın be zalim masum rüyalarıma

sana doğru her adım neden hep ölüm sunar

seni her andığımda renk solar,desen yanar

hangi rüzgar sabırla böyle koşar ardından

hangi el nakış nakış gergef dokur ardından

susarsam anlatır mı seni göklere tarih

bensiz olur mu sabah güler mi kara talih

gelmedin koptu zincir parçalandı anılar

sardı bütün ruhumu tükenmeyen ağrılar

kalbimin pembe köşkü harab oldu gelmedin

bahçesinde açan gül turab oldu gelmedin

bil ki kıyamet kopsa bu ateş sönmeyecek

heyhat ! şair mehtaba bir daha dönmeyecek

~ Nurullah Genç ~

LİLİ'YE MÜTEKERRİR MÜSEDDES

Gözlerimden kıpkırmızı damlayan hüzündür, Lili

Beni Vâmık'a çeviren bengisu yüzündür, Lili

Cimri davranma, belki de, gelen son güzündür Lili

Hâmil-i sevdâdır içim, senin öksüzündür, Lili

Gözlerini yavaş yavaş gözlerime döndür Lili

Ya gel, parlasın yıldızım; ya nazınla söndür Lili

Ne mihrüvefâdır benim sıkıntılarımı çeken

Ne de ölüm meleğine teslim olup, boyun büken

Sen, yeryüzü kültürümde tatlı bir muammâ iken

Vuslat ankâ yurdundadır; hicran yüreğimde diken

Gözlerini yavaş yavaş gözlerime döndür Lili

Ya gel, parlasın yıldızım; ya nazınla söndür Lili

Nurullah Genç / Yankı ve Hüzün

:)bestesini dinlemek isteyenler için:

http://www.serdengecti.org/ezgiilahisiir/file.php?f=2027

KOPARDIN

Bir hicran çölüne bıraktın beni

Kalbine girdiğim yolu kopardın

Yaydın üzerime yalan gölgeni

Adını andığı dili kopardın

İçimden boşluğa savruldu külün

Hüznün ateşiyle yandı kakülün

Yıllardır ruhumda öten bülbülün

Her seher konduğu dalı kopardın

Uzattıkça sana boş ellerimi

Birer birer yıktın hayallerimi

Bilmem, ölü müyüm, yoksa diri mi

Saçımdan son siyah teli kopardın

Gönlümde aşkınla her gün yeşeren

Göğü yıldız yıldız önüme seren

Aynasında yalnız seni gösteren

O güzel, bembeyaz gülü kopardın

Uzak Dur

Uzak dur, uzak duran çiçeğin kokusundan

Uzak dur başka yöne süzülüp giden sudan

Uzak dur; karanlığın başını bekleyen kuş

Uzak dur ki, bakarsın tam göğsünde vurulmuş

Uzak dur; bir bahar ki, yoluna diken döker

Uzak dur; gökkuşağı göğüne perde çeker

Uzak dur rahminde küf taşıyan analardan

Uzak dur gölgesini görmeyen aynalardan

Uzak dur beyazından mahrum bırakan canın

Uzak dur sırlarına gülümseyen fincanın

Uzak dur güle katran damlatan aşk kirinden

Uzak dur ihtirasın kurt kanı şiirinden

Çemenzârı inciten her belâdan uzak dur

İçindeki bin yüzlü Kerbelâ’dan uzak dur

Gülümün sûretinde binlerce can görmüşüm

Ne böyle ızdırap, ne imtihan görmüşüm...

Zümrüd-ü anka uçar senin bakışlarında

Benim rüyalarımda birkaç deli güvercin...

Ve ben, yasak meyvenin çürüdüğü daldayım.. Okyanuslara kırgın deli bir kumsaldayım..