Ziya Osman Saba

ÇOCUKLUĞUM

Çocukluğum, çocukluğum...

Uzakta kalan bahçeler.

O sabahlar, o geceler,

Gelmez günler çocukluğum.

Çocukluğum, çocukluğum...

Gözümde tüten memleket.

Artık bana sonsuz hasret,

Sonsuz keder çocukluğum.

Çocukluğum, çocukluğum...

Habersiz ölen kardeşim,

Mezarı bilinmez eşim,

Her bir şeyim çocukluğum.

Çocukluğum, çocukluğum...

Bir çekmecede unutulmuş,

Senelerle rengi solmuş,

Bir tek resim çocukluğum...

Ziya Osman SABA

NEFES ALMAK

Nefes almak, içten içe, derin derin,

Taze, ılık, serin,

Duymak havayı bağrında.

Nefes almak, her sabah uyanık.

Ağaran güne penceren açık.

Bir ağaç gölgesinde, bir su kenarında.

Üstünde gökyüzü, ufuklara karşı.

Senin her yer: Caddeler, meydan, çarşı...

Kardeşim, nefes alıyorsun ya!

Koklar gibi maviliği, rüzgârı öper gibi,

Ananın sütünü emer gibi,

Kana kana, doya doya...

Nefes almak, kolunda bir sevgili,

Kırlarda, bütün bir pazar tatili.

Bahar, yaz, kış.

Nefes almak, akşam, iş bitince,

Çoluk çocuğunla artık bütün gece,

Nefesin nefeslere karışmış.

Yatakta rahat, unutmuş, uykulu,

Yanında karına uzatıp bir kolu,

Nefes almak.

O dolup boşalan göğse...

Uyumak, sevmek nefes nefese,

Kalkıp adım atmak, tutup ıslık çalmak.

Sürahide, ışıl ışıl, içilecek su.

Deniz kokusu, toprak kokusu, çiçek kokusu.

Yüzüme vuran ışık, kulağıma gelen ses.

Ah, bütün sevdiklerim, her şey, herkes...

Anlıyorum, birbirinden mukaddes,

Alıp verdiğim her nefes.

ZİYA OSMAN SABA

BİLEMİYORUM

Bilemiyorum yıllardır neredeyim?

Hergün yediğim ekmek, susayıp içtiğim su,

Kolundan tutup gitmek istediğim kadın,

Yaşamak kaygısı, gök hasreti, ölüm korkusu,

Ve Rabbim senin adın!

Yıllar var ki içindeyim hayatın.

Anıyorum gençliğimi, özlüyorum çocukluğumu,

Fakat bilemiyorum yarını.

Bilemiyorum Rabbim, maksadını, kararını.

Hepimiz işte dünyadayız,

Yataktaki hastamız, topraktakı ölümüz;

Neyiz, ne olacağız?

Birşey bilmiyorum... Nefes almaktayım yalnız.

Rabbim! beni yaratmışsın,

İnsan şeklinde görünüyorum,

Terlerim yazın, üşürüm kışın,

Düşünüyorum, düşünüyorum...

___________________________________________________________

BİR ODA BİR SAAT SESİ

Bir oda, içinde bir saat sesi

Hayatın sırtımdan giden pençesi,

Ve beni maziye götüren bir el,

Eski günlerimiz, sessiz ve güzel...

Bulduğum kayıplar, her günkü yerin,

İşte konsol, ayna, köşe minderin,

Seccaden, tesbihin, namaz başörtün.

Bir şey değişmemiş, sanki daha dün.

Yine ortancalar altı camının,

Dışarda sükûnu yaz akşamının,

Bahçemiz sulanmış, ıslak her çiçek.

Kapı çalınacak, babam gelecek...

_____________________________________________________________

BÜTÜN SAADETLER MÜMKÜNDÜR

Bütün saadetler mümkündür...

Şu kapının açılması,

İçeri girivermen,

Bahar, kuşlar, gündüz.

Ve bütün dünya

Bir an içinde gürültüsüz.

Bütün saadetler mümkündür...

Bahtsızların biraz gülümsemesi...

Körlerin gün görmesi,

Mümkündür bütün mucizeler...

Ana, baba, evlât, bütün kaybolanlar...

Ebedî bir sabahta buluşmamız bir daha.

Ölüler! Hepimiz için yalvarın Allaha...