Karışık Şiirler

Edit // Arkadaşlar forumun düzenli kullanılması açısından yeni konu açılması fuzuli olan şiirleri bu başlık altında toplayalım. Daha önce açılmış bu vasıftaki konular bu başlık altında birleştirilmiş, daha sonra açılacak olanlar da birleştirilecektir, bilginize.../Cihat

YETERKI SEN SEV BENI

Rahman,Rahim,Gaffar olan Sen

Kapında bıkmadan,ümitle bekleyen Ben

Tüm dertlere,acılara dermansın Sen

Dertliyim,derman dilenenim Ben

En âli ,en aziz,canansın Sen

Varlığı sana muhtaç canım Ben

Ezelin ,ebedin sultanısın Sen

Kulun ,kölen olmaya talibim Ben

Nur kaynağı;nur üstüne nursun Sen

Nurunda yanmaya koşan pervaneyim Ben

Karşılıksız bin bir nimet verensin Sen

Şükürde aciz,mahcup,af dilenen Ben

Affı,mağfireti sonsuz olan Sen

Secdeye kapanınca huzur bulan Ben

Settarsın,günahları, örtersin Sen

Günahını, gözyaşıyla yıkayanım Ben

Herşeyi yoktan,muhabbetle var edensin Sen

Aşkıma kıblesin,tek sevdamsın diyenim Ben

Dostların en yücesi,tek velisin Sen

Dostluğuna muhtaç,isteklisi Ben

Her şeyi bilen,gören,bâsirsin Sen

Huzurundayım ,ne olur gör beni,

Boynu bükük kulunum Ben

Var olan, tek gerçek,haksın Sen

Zindanım olan yalan dünyada,

Garibim,sana hasret,mahpusum Ben

Varlığı apaçık delillerle zahir olansın Sen

Ruhu varlığını,yüreği sevgini haykıranım Ben

İlim ve kudretiyle,her şeye şahitsin Sen

Aşkıma şahit ol,yolunda şehit olsam Ben

Her şeye hükmeden, hakimsin Sen

Ne olur hükmet kalbime;

Yüreğimdeki aşkının düşmanı olan

Şeytan ve onun yoldaşlarından

Sana sığınırım, acizim Ben

Zengin olan, zengin edensin Sen

Sevginin,aşkının zengini olayım Ben

Vedûdsün, çok seven,en sevgili Sen

Sevginden beslenip,nefes alan,meftununum Ben

Ne çıkar?

Hiç kimse sevmesin Beni

Yeter ki Sen sev Beni,

YETER Kİ SEN SEV BENİ....

__________________________________________________

Allah razı olsun,çok hoş şiir ama yazarını da biliyorsanız eğer yazsanız bizahmet.:lol:

gerçekten güzel bir şiir yazarı galiba yusuf can..

ÖZLEM

Ummanlar kurudu hep,hayat çöl ortasında

Dert varsa derman da var,dert; Sen,dermanımız da.

Gönüller üzerine yıkıldı koca dağlar

Bu derde sultan dahi düşse onu da dağlar!

Hayat;peşin alınmış ücrettir Yaradan’dan

En kutsal hediyedir Mekke’de yetim doğan.

Sevgili diye yılan atıldı koynumuza!

Taş kesildi kalpler,vebali boynumuza.

Asır; sinede ateş,iman; elde kor gibi!

Seni görmeyen gözse noktasız… kör gibi!

çok güzel bir şiir paylaştığınız için tşk..

Ozlemek kirizine girdigim su donemlerde bu siir boyle siirler :lol:

tskler yorumsuz kalsin benim bu msj im

Gerçekten çok etkileyici bir eser... ona hasreti çok güzel dile getirmiş

Dün Gece

Tomurcuklar açıyorken,başaklar bağlanmışken

Titredim efendim seni andım dün gece

Bu bahçeler O'nundu bazen uğrar dediler

Bir gülün kokusunda seni duydum dün gece

Biz hiç yazı görmedik,kışta doğdun dediler

Nevbaharda geleni sensin sandım dün gece

O'nun geçtiği sokaklar güller kokar dediler

Ötelerden kokularla geldin sandım dün gece

NOT : 13 ya$inda bir kiz bu ilahiyi duydugunda çok ho$una gidiyor ve gece gunduz dinlemeye ba$liyor... derken bir gece Efendimizi (SAV) ruyasinda goruyor, ve o kadar heyecanlaniyor ki diyecek bir $ey bulamiyor. Ben "titredim" ilahisini çok seviyorum diyebiliyor ancak. Efendimiz de "Evet o ilahiyi ben de çok seviyorum, ne zaman dinlense ben de orda dinlemeye gelirim" diye cevap vermi$ ruyasinda...

bu ilahiyi ertuğrul erkişi okuyor gerçekten çok güzel...

o kız ne kadar şanslıymış...

bende bir kaç ay önce gece gündüz bu ilahiyi dinliyordum... ama ne yazık ki o kız kadar şanslı olamadım ..

Allah cümlemize rüyamızda peygamberimizi görebilme şerefini bahşetsin...

benim en çok sevdiğim ilahilerden olan bu ilahiyi bizimle paylaştığınız için teşekkürler...

Ben Sana Mecburum

ben sana mecburum bilemezsin

adını mıh gibi aklımda tutuyorum

büyüdükçe büyüyor gözlerin

ben sana mecburum bilemezsin

içimi seninle ısıtıyorum

ağaçlar sonbahara hazırlanıyor

bu şehir o eski istanbul mudur?

karanlıkta bulutlar parçalanıyor

sokak lambaları birden yanıyor

kaldırımlarda yağmur kokusu

ben sana mecburum sen yoksun

sevmek kimi zaman rezilce korkuludur

insan bir akşam üstü ansızın yorulur

tutsak ustura ağzında yaşamaktan

kimi zaman ellerini kırar tutkusu

birkaç hayat çıkarır yaşamasından

hangi kapıyı çalsa kimi zaman

arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

fatih'te yoksul bir gramafon çalıyor

eski zamanlardan bir cuma çalıyor

durup köşe başında deliksiz dinlesem

sana kullanılmamış bir gök getirsem

haftalar ellerimde ufalanıyor

ne yapsam ne tutsam nereye gitsem

ben sana mecburum sen yoksun

belki haziranda mavi benekli çocuksun

ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor

bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden

belki yeşilköy'de uçağa biniyorsun

bütün ıslanmışşın tüylerin ürperiyor

belki körsün kırılmışsın telâş içindesin

kötü rüzgâr saçlarını götürüyor

ne vakit bir yaşamak düşünsem

bu kurtlar sofrasında belki zor

ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden

ne vakit bir yaşamak düşünsem

sus deyip adınla başlıyorum

içim sıra kımıldıyor gizli denizlerin

hayır başka türlü olmayacak

ben sana mecburum bilemezsin..

.

Attila İlhan

ah be attila! sen de delisin demek! ne güzel demişsin 'sus deyip adınla başlıyorum.' öyle olsun bakalım '..'

Attila İlhan (1925 - 2005)

Attila İlhan 15 Haziran 1925’te Menemen’de doğdu. İlk ve orta eğitiminin büyük bir bölümünü İzmir ve babasının işi dolayısıyla gittikleri farklı kentlerde tamamladı. İzmir Atatürk Lisesi birinci sınıfındayken mektuplaştığı bir kıza Nazım Hikmet şiiri göndermesi nedeniyle 1941’de tutuklandı ve okuldan uzaklaştırıldı. Üç hafta gözetim altında kaldı. İki ay hapiste yattı.

CHP ŞİİR ARMAĞANI’NDA İKİNCİLİK ÖDÜLÜNÜ KAZANDI

Türkiye’nin hiçbir yerinde okuyamayacağına dair bir belge verilince, eğitim hayatına ara vermek zorunda kaldı. Danıştay kararıyla, 1944 yılında okuma hakkını tekrar kazandı ve İstanbul Işık Lisesi’ne yazıldı. Lise son sınıftayken amcasının kendisinden habersiz katıldığı CHP Şiir Armağanı’nda Cebbaroğlu Mehemmed şiiriyle ikincilik ödülünü kazandı. 1946’ta mezun oldu.

İstanbul Hukuk Fakültesi’ne kaydoldu. Üniversite yıllarında Yığın ve Gün gibi dergilerde ilk şiirleri yayınlanmaya başladı. 1948’de ilk şiir kitabı Duvar’ı yayınladı.

1949 yılında, üniversite ikinci sınıftayken Paris’e gitti. Fransız toplumu ve orada bulunduğu çevreye ilişkin gözlemleri daha sonraki eserlerinde yer alan bir çok karakter ve olaya temel oluşturmuştur. Türkiye’ye geri dönüşünde sıklıkla başı polisle derde girdi. Bir kaç kez gözaltına alındı.

1950’Lİ YILLARDA ADINI DUYURDU

1951 yılında Gerçek gazetesinde bir yazısından dolayı kovuşturmaya uğrayınca tekrar Paris’e gitti. Fransa’daki bu dönem Attilâ İlhan’ın Fransızca’yı ve Marksizmi öğrendiği yıllardır. 1950’li yılları İstanbul - İzmir - Paris üçgeni içerisinde geçiren Attilâ İlhan, bu dönemde ismini Türkiye çapında duyurmaya başladı.

Yurda döndükten sonra, Hukuk Fakültesi’ne devam etti. Ancak son sınıfta gazeteciliğe başlamasıyla beraber öğrenimini yarıda bıraktı. Sinemayla olan ilişkisi, yine bu dönemde, 1953’te Vatan gazetesinde sinema eleştirileri yazmasıyla başlar. 1957’de askerliğini yaptıktan sonra sinema çalışmalarına ağırlık verdi. Ali Kaptanoğlu adıyla onbeşe yakın senaryo yazdı.

’YASAK SEVİŞMEK’ VE ‘AYNANIN İÇİNDEKİLER’

1960’ta Paris’e geri döndü. Babasının ölmesiyle birlikte İzmir’e döndü. Sekiz yıl İzmir’de kaldığı dönemde, Demokrat İzmir gazetesinin başyazarlığını ve genel yayın yönetmenliğini yürüttü. Aynı yıllarda, şiir kitabı olarak Yasak Sevişmek ve Aynanın İçindekiler serisinden Bıçağın Ucu yayınlandı. 1968’te evlendi, 15 yıl evli kaldı.

1973’te Bilgi Yayınevi’nin danışmanlığını üstlenerek Ankara’ya taşındı. Sırtlan Payı ve Yaraya Tuz Basmak’ı Ankara’da yazdı. 81’e kadar Ankara’da kalan yazar Fena Halde Leman adlı romanını tamamladıktan sonra İstanbul’a yerleşti.

‘SEKİZ SÜTUNA MANŞET’, ‘KARTALLAR YÜKSEK UÇAR’ VE ‘YARIN ARTIK BUGÜNDÜR’

İstanbul’da gazetecilik serüveni Milliyet ve Gelişim Yayınları ile devam etti. Bir süre Güneş gazetesinde yazan Attilâ İlhan, 1993-1996 yılları arasında Meydan gazetesinde yazmaya devam etti. 1996 yılından beri köşe yazılarını Cumhuriyet gazetesi’nde sürdürmekteydi. 1970’lerde Türkiye’de televizyon yayınlarının başlaması ve geniş kitlelere ulaşmasıyla beraber Attilâ İlhan da senaryo yazmaya geri dönüş yaptı. Sekiz Sütuna Manşet, Kartallar Yüksek Uçar ve Yarın Artık Bugündür senaryosunu yazdığı dizilerdi.

Türk edebiyatının usta kalemi Attila İlhan, 80 yaşında hayatını kaybetti. ()

AN GELİR

an gelir

paldır küldür yıkılır bulutlar

gökyüzünde anlaşılmaz bir heybet

o eski heyecan ölür

an gelir biter muhabbet

çalgılar susar heves kalmaz

şatârâbân ölür

şarabın gazabından kork

çünkü fena kırmızıdır

kan tutar / tutan ölür

sokaklar kuşatılmış

karakollar taranır

yağmurda bir militan ölür

an gelir

ömrünün hırsızıdır

her ölen pişman ölür

hep yanlış anlaşılmıştır

hayalleri yasaklanmış

an gelir şimşek yalar

masmavi dehşetiyle siyaset meydanını

direkler çatırdar yalnızlıktan

sehpada pir sultan ölür

son umut kırılmıştır

kaf dağı’nın ardındaki

ne selam artık ne sabah

kimseler bilmez nerdeler

namlı masal sevdalıları

evvel zaman içinde

kalbur saman ölür

kubbelerde uğuldar bâkî

çeşmelerden akar sinan

an gelir

-lâ ilâhe illallah-

kanunî süleyman ölür

görünmez bir mezarlıktır zaman

şairler dolaşır saf saf

tenhalarında şiir söyleyerek

kim duysa / korkudan ölür

-tahrip gücü yüksek-

saatlı bir bombadır patlar

an gelir

Attila İlhan ölür

siyasi görüşünden dolayı kendisini çok fazla sevemediğim

şiirine saygı duyduğum bir kişilik Attila ilhan...

onun hep sağcı olmasını istemişimdir.

ŞİİR OKUMAYI ÇOOOK SEVİYORUM .. SAĞOLUN ARKADAŞLAR...

evet görüş meselesi konusunda haklısın :) sevgi , aşk zaten ortak konu, ayrıldığı nokta ise onun kalbinde beşeri aşk olması bizim de ilahi aşk olması.. :) ama sanatçı kimliği adını güzel yerlere getirdi.. gayet hoş.. teşekkürler

Mehmet Akif Ersoy - Çanakkale Şehitlerine

Bedirhan Gökçe - Sol yanım

Bedirhan Gökçe - İstanbul

Hasret...

Bu akşam çok efkarlıyım

kalbim neden kan ağlıyor

bunu bir bilsen sevgilim..

güneş solgun.. gündüz gece

içimde sen bir bilmece

ısdırabı heceliyor.

sensiz yalnız sensiz için

gözyaşlarım yağmur gibi

yanağımı ıslatıyor

kollarım bekliyor seni

öpsem öpsem ellerini..

yine de sana hasretim.

dudaklarımda bir ateş

avuçlarımda alevsin.

sensiz yalnız sensiz için

canımsın, sevgilimsin

sen benim her şeyimsin.

hayatım anlamsız şimdi.

sendin bana neşe veren

seviyorum, sevdim diyen

sen benim sıcak güneşim,

güzel tatlı tek eşimdin,

kara sedam sevgilimdin..

unutamam asla seni

her gün arıyorum yasla seni

ne olursun dön bana.. !

kollarım bekliyor seni

öpsem, öpsem ellerini

yine de sana hasretim..

Tanju Okan

bu şarkıyı ağlayarak okuyor.. valla çok kötü bir durum.. Allah rahmet eylesin.

sahip olduğumuz hiç bir şey bizim değil..

bir canımız o da emanet Allah'tan...

evet hayatta sahıp olduğumuz çok az şey var..

Ama biz herşey bize aitmiş gibi davranıyoruz.

dua ve sevgi ile...

YAĞMUR KAÇAĞI

elimden tut yoksa düşeceğim

yoksa bir bir yıldızlar düşecek

eğer şairsem beni tanırsan

yağmurdan korktuğumu bilirsen

gözlerim aklına gelirse

elimden tut yoksa düşeceğim

yağmur beni götürecek yoksa beni

geceleri bir çarpıntı duyarsan

telâş telâş yağmurdan kaçıyorum

sarayburnu'ndan geçiyorum

akşamsa eylül'se ıslanmışsam

beni görsen belki anlayamazsın

içlenir gizli gizli ağlarsın

eğer ben yalnızsam yanılmışsam

elimden tut yoksa düşeceğim

yağmur beni götürecek yoksa beni

A.İlhan

DUVAR

ben bir duvarım hiç güneş görmedim

sen hiç güneş görmemiş bir başka duvar

yüzümüz benek benek tahta kurusundan

ve sinemiz baştan başa ak üstünde karalar

- kelepçeden kahroldu kahroldu bileklerim

- sıyrılıp çıktım artık ölüm korkusundan

- dilim dilim sırtımdaki yaralar

ben demirbaşım sığır siniriyle dayak yedim

biz de duvarız dinliyen duyan düşünen duvarlar

bizim kucağımız terkedilmiş bir yatak gibi kirli soğuk

ve bizim kucağımızda kasırgalı insanlar

yüzündeki deniz parlaklığıyla durur hatıramızda

o çocuk yumruklu dev o dev yumruklu çocuk

o zaman mayıs'tı yağmurlar başımızda

bir cumartesi akşamı girdi kapımızdan

gözlerinde kıpkızıl diken diken öfkesi

adeta birden bire aydınlandı zindan

onu böyle görünce nasıl da korkmuştuk

sapından fırlamış bir balta gibi çehresi

ve omuzlarında delikanlı gölgesi

o zaman mayıs'tı yağmurlar başımızda

o sırt üstü yatağında yatardı

sımsıcak gözleri şimdi bile aklımdadır

bir sana bakardı bir bana bakardı

dışarda tabiat mevsimin en çıngıraklı ayındadır

toprak ana bütün zincirlerinden çözülmüş

sabahlar akşam üstleri manolya gibi parlak

tarlaların yüzü gülmüş

işte her akşam geçtiği denize çıkan sokak

ah işte annesi annesi sevgilisi

işte biz dinliyen duyan düşünen duvarlar

işte o çocuk yumruklu dev o dev yumruklu çocuk

dışarda tabiat mevsimin en çıngıraklı ayındadır

bizim kucağımız terkedilmiş bir yatak gibi kirli soğuk

o bir kaç defa kartal gibi gitti kartal gibi döndü

çığlıklarını değil kırbaç sesini duyduk

biz duvarız neyleyim gözlerimiz ağlamayı bilmez

onu bir gece sabaha karşı büsbütün götürdüler

kendi gitti ismi kaldı yadigâr bağrımızda

o zaman mayıs'tı yağmurlar başımızda

ya biz idam duvarıyız karşımızda çok insan öldürdüler

onlar hep döküldü biz hep ayakta kaldık

temelimiz kanla beslendi ama nedense uzamadık

öyle bakmayın bu yaralar şerefli yara değil

getirirler vururlar biz öyle dururuz

yağmurlar gözyaşı bulutlar mendil

elimizden ne geldi de yapmadık

ah öyle bakmayın utanırız kahroluruz

onlar hep döküldü biz hep ayakta kaldık

bir mayıs sabahı toprak rezil gök rezil

yıldızlar küfür gibi yüzümüze tükürür gibi

şafak sancılarıyla iki büklümdü ufuk

ve simsiyah çamur gibi bir manga ortasında

siyaset meydanına geldi dev yumruklu çocuk

bulutlar eğilip alnının terini sildiler

ve mermiler birdenbire ölümü getirdiler

o düştü biz yine ayakta kaldık

halbuki ne kadar yorgunuz

öyle bakmayın bu yaralar şerefli yaralar değil

ah öyle bakmayın utanırız kahroluruz

Attila İLHAN

Her ne kadar Atilla İlhan'ı sevmesem de siyasi gorüşleri adına, sevgı gibi şiir de evrensel..

atilla ilhanını çok sevdiğim bir şiiri daha...

KIMI SEVSEM SENSIN

kimi sevsem sensin / hayret

sevgi hepsini nasıl değiştiriyor

gözleri maviyken yaprak yeşili

senin sesinle konuşuyor elbet

yarim bakışları o kadar tehlikeli

senin sigaranı senin gibi içiyor

kimi sevsem sensin / hayret

senden nedense vazgeçilemiyor

her şeyi terk ettim / ne aşk ne şehvet

sarışın başladığım esmer bitiyor

anlaşılmaz yüzü koyu gölgeli

dudakları keskin kırmızı jilet

bir belaya çattık / nasıl bitirmeli

gitar kımıldadı mı zaman deliniyor

kimi sevsem sensin / hayret

kapıların kapalı girilemiyor

kimi sevsem sensin / senden ibaret

hepsini senin adınla çağırıyorum

arkamdan şımarık gülüşüyorlar

getirdikleri yağmur / sende unuttuğum

hani o sımsıcak iri çekirdekli

senin gibi vahşi öpüşüyorlar

kimi sevsem sensin / hayret

in misin cin misin anlamıyorum

Tarihe Not

İlahi Buyruk Böyleydi "İnin Oradan"

Adem Ve Havva İle Geldik Buraya Asıl Diyardan

Şeytan Dedik, Sınav Dedik, Gurbet Dedik

İblis Bile Anladı Da Bir İnsan Anlamadı Bizi

Bin Yıl Anlattık Anlar Belki Diye

Yeniden Kurduk Dünyayı Bindik Gemiye

Sel Dedik, Tufan Dedik, Nuh Dedik

Sular Bile Anladı Da Bir İnsan Anlamadı Bizi

Dolaştık Durduk Ortadoğunun Çöllerinde

Put Kırdık Bayramın Orta Yerinde

Hacer Dedik, İsmail Dedik, İbrahim Dedik

Ateş Bile Anladı Da Bir İnsan Anlamadı Bizi

Bu, benim başörtüm olamaz!

Benim başörtüm geçmişi gibi temiz olmalı

Reklam çarkında dişli olmamalı

Oluk gibi akan paraların suyu olmamalı...

Bu, benim başörtüm olamaz!

Irak'taki anaların başörtüsüne kan bulaşmışsa

Filistin'de şehit anaların başörtüsüne göz yaşı değmişse

Ve dünyanın her bir yerinde rengini siyaha bulamışsa

Bu, benim başörtüm olamaz!

Kendi ülkemde başörtüme joplar değmişse

Okumak için gittiğim Üniversitenin önünde zorla çekilip

çıkartılmışsa

Nâmehram bir el uzanmışsa ...

Okul önlerinde başörtüm için ağlamışsam

Bu, benim başörtüm olamaz.!

İmam hatipler de yasaklanmışsa

Bir suçlu gibi okulumda panzerlerle karşılanmışsam...

Okul önünde onun için kendimi hayallerime zincirlemişsem...

Okulda müdürüm...evde anam babam aç dediği zaman "açmam

Allah'ın emri" demişsem

Ve bununla da gurur duymuşsam

Gururum için ülkemden manevi sürgün edilmişsem

Gözüm yaşlı ecnebi diyarlara gurbete gitmişsem...

Bu, benim başörtüm olamaz !

Kirli bedenler üzerinde sergilenmişse ...

Şûh bakışlarda şehvete teslim edilmişse...

Başörtüm için "türban" diyen zihinlerde sergilenmişse

Harama renk vermişse

Hîcâp yoksunu insanların eli değmişse ...

Sokaklarda caddelerde bilbordların yeni yüzü olmuşsa

Defilelerde haram bakışların ağzının suyu akmışsa

Bu, benim başörtüm olamaz!

Benim başörtüm ...

Edep kokulu

Hâyâ asili...

Hüzün renkli...

Gözyaşı işlemeli...

Ve sünnet timsâli olmalı...

.. Sevdenur İNCİ

GÜLLERİN DE AĞLADIĞI BİR ZAMAN VARDIR

Güllerin de ağladığı bir zaman vardır.

Ama bir gül var ki onun gözlerinde her zaman gözyaşı vardır. Geceler

onun

gözyaşlarını kendine saklar. Ama gündüzün aydınlığında nemlenen gözleri

onun

hüzünlerini fısıldar. Denizler onun gözyaşları gibi ıslak; güneşler

hüzünleri kadar sıcaktır.

Güllerin de kokmadığı bir zaman vardır.

Ama bir gül var ki onun sevgi saçan kokusu her zaman vardır. Kokusu

sevgiden, rengi hasretten bir güldür. O, kalbi hasretle yanmış ama

sönmemiş,kül olmamış, kor olmuştur ve Allah adini kırmızı gül

koymuştur.

Güllerin de seviştiği bir zaman vardır.

Ama bir gül var ki sustuğu an bile sevgiyi yaşayan bir kalbi vardır.

Onun

gülerken bile yaprağında gözyaşı vardır.Ama o gözyaşlarında bile

sevgiden

gelen bir sıcaklık vardır.

Onun gözünde vazolara girmenin bir anlamı yoktur.

Ama onun hüznünü ve sevincini paylaştığı kır çiçekleriyle arkadaşlığı

vardır.

Güllerin de uyuduğu bir zaman vardır.

Ama bir gül var ki onun geceleri bile kapanmayan gözleri vardır.

Sevgisi

gece gündüz yoldadır, duası, kokusu anbean sevdiğine varır.

Güllerin de solduğu bir zaman vardır.

Ama bir gül var ki kokusu sevgilinin yüreğine işlemiştir de

bu yüzden ölümsüzlük sırrına kadem basmıştır.

Ve onun mezar taşına şu yazılmıştır:

SEVMEYEN İNSANLAR ÖLÜR AMA,

SEVEN GÜLLER SOLMAZ,

ONLARIN KABRİ DE OLMAZ..

İSMAİL ACARKAN

Nicedir selamın alamaz oldum

Anladım unuttun yazma istemem

Sensiz de yaşanır bir dünya kurdum

Kurduğum düzeni bozma istemem

Sebep ne bilmesem, bilsem ne çıkar?

Değil mi ki boşa geçti o güzel yıllar

Aşkımı aşkına bağlasa yıllar

Çevremde dolaşma, gezme istemem

Vefasız diyene düşman olurdum

Zamanlar içinde artık yoruldum

Arayıp derdimi sezme istemem

Demek ki ihmali gurur sanmışsın

Yılları yerinde durur sanmışsın

Aldandım derim de, bana kızma istemem

Yaralı gönüle girilir sanma

Ölen aşk yeniden dirilir sanma

Özürle kabahat silinir sanma

Bu yolda bin yalan düzme istemem

Kapandı hesaplar artık açılmaz

Kırıldı kanatlar tekrar uçulmaz

Arasan, sorsan da faydası olmaz

Hem beni, hem kendini üzme istemem

Dünyamdan uzaksın, gönlümden ayrı

İşin yok artık yanımda gelme istemem

Acılar küllendi, deşilmez gayrı

Geciken dermanı bulma istemem

Peşine bir gözü takıp geçersin

Kelebek gibisin, konar kaçarsın

Gün gelir ektiğini sen de biçersin

Bu kadar hercai olma istemem

Bu hızlı hayattan yorulacaksın

Zamanla elbette durulacaksın

O zaman kalbini boş bulacaksın

Ömrünü bin bölük bölme istemem

Sana da çektirir gün gelir Allah

Bıkarsın hayattan, dersin illallah

Acılar çok derin olmaz inşallah

Sevgisiz kal ama, ölme istemem

Gizlice peşinden izlemekteyim

Attığın her adımı gözlemekteyim

Yürekten severek özlemekteyim

Yine de bunları bilme istemem

aslında bu şiiri ayrı başlık verip açmıştım ama site görevlileri başka başlık altında toplamışlar. konu açışımda yazmıştım, silinmiş. tekrardan yazmak icab etti:

şiirin adı: istemem

yazanlar: gölge and güzide gülpınar taranoğlu.

Seni Bana Kalp Diye Koymuşlar

senin en güzel yerin sensizliğin

başka birine hazır oluşun aynalarda

bir gün başka uyanırsam yanında

ya sen gitmişsin ya ben kaldım

işte o zaman beni otuz yıl öldür

otuz yerimden sürgüne gönder

elbet ben nesiyim bu hayatın

ben bu aşkın Semud kavmiyim

ne zaman sana üşüsem

ateşin icadı geri alınır

kim kalır içimizdeki saat dursa

içimdeki saat başka bir gidişin olsa

seni yaşamak beni öldürür

beni öldürdü kendi aklım

benim aklım kimin aklı

sen neyimsin benim hiç bitmeyen

seni bana kalp diye koymuşlar

beni sana bir gidiş hazırlığı

gittin ışıklar yandı içimde

ışıklar söndü içimde gittin

seni gittim ben aynalara bakarken

aynalar seni sürdü ben seni öldüm

İdris Özyol

AĞLARIM Fani dünya can yakmış ağlarım.

Yaratılana hor bakmış ağlarım.

Adam olup ocak yakmaz ağlarım.

Biryere bir çivi çakmaz ağlarım.

Gurbetlere giden gence ağlarım.

Gününü gün eden(!) gence ağlarım.

Mabetsiz şehre,köye ağlarım.

Akmayan çeşmeye,suya ağlarım.

Cinayet işlenir günlük ağlarım.

Çekilmez,pek ağır bu yük ağlarım.

Anne kalmalıydı kadın ağlarım.

Rezilliği geldi yadın ağlarım.

Ayaklar altında iffet ağlarım.

Allah'ım sen bizi affet ağlarım.

Eski komşuluklar nerde ağlarım.

Yüzlerde riyadan perde ağlarım.

Kötü tanıtıldı ecdad ağlarım.

Nedir yaşamaktan murad ağlarım?

Nedir insan kan mı,su mu ağlarım?

Saadet dediğin bu mu ağlarım?

Yetim çocuklardan yana ağlarım.

Ben bana ey dost ben;bana ağlarım

Servet Yüksel,Altınoluk Dergisi,Ağustos,2005,s.41

(Vakit Gazetesi)

teşekkürler paylaşım için...

Sensiz giden trenler, ufuklarda kaybolan birer ümit

Nehir gibi akmıyor günler Heraklit Heraklit.

Zaman masal kuşlarına benziyor…

Abûs, kocaman, sâkit.

Ve geceleri

Alnında dolaşır biteviye

Kirli, soğuk pençeleri.

Yıldızları söndürmüş fırtına,

Batan gemidesin;

Senden ne kalacak yarına!

Kıyılardan imdat isteyen sesin.

Rahmetli şiir de mi yazarmış yahu? Bilmiyordum, ilginç. Güzel de yazmış hani...

monaroza

işte sana duygulardan bir at

işte sana deneylerden iki kanat

daglar dalgalar gibi,kükreyen öfkeli tanrılar gibi

yorul kalbim yorul

aşk doyulmaz bir koşudur

işte sana gövdemin kızgın ovası

işte sana başımın sıcak fırtınası

bunalsan,bogulsan,yansan

bir panter gibi gögüs kafesine sıgmasanda

yorul kalbim yorul

aşk yaşamanın öbür adıdır

işte yatagından taşan beyaz ırmak

işte ölü ruhlara can veren mızragım

köpüklerin uçlarından kuş tüylerine

evrende sönecek son ışıga kadar

yorul kalbim yorul

aşk ölüme baş kaldırmadır

TEVFİK AKDAG

Lâle

Eylül’de melûl oldu gönül soldu da lâle

Lâleyken emel ermedi bahçemde kemâle

Gelmez bu elem neyleyelim fazla suâle

Bir hâile ömrüm ki alınmaz bir kâle

Hülyâ bizi râmeyleyebilmiş ki muhâle

Bir kâküle meyletti gönül geldi bu hâle

Sevdâ denilir düştüğümüz gizli melâle

Bir hâile ömrüm ki alınmaz bile kâle

Bülbül edemez belki de şâir gibi nâle

Yıllar eriyor ağladığım gülle zevâle

Son darbeyi vursaydı ecel bâri mecâle

Bir hâile ömrüm ki alınmaz bile kâle

Edip Ayel

GAZEL

Süzme çeşmin gelmesin müjgân müjgân üstüne

Urma zahm-ı sîneme peykân peykân üstüne

Rîze-i elmâs eker her açtığı zahma o şûh

Lutfu var olsun eder ihsân ihsân üstüne

Dilde gam var şimdilik lutfeyle gelme ey sürûr

Olamaz bir hânede mihmân mihmân üstüne

Yârdan mehcûr iken düşdük diyâr-ı gurbete

Dehr gösterdi yine hicrân hicrân üstüne

Hem mey içmez hem güzel sevmez demişler hakkına

Eylemişler Râsih'e bühtân bühtân üstüne

Rasih

kişiye, adam denmesi için ne kadar yol katetmesi gerek,

martının kuma konması için daha kaç deniz aşması gerek,

bombaların yasaklanması için daha kaç can almaları gerek

yanıtı dostum yel aldı gitti

yanıt rüzgarda savruluyor.

göğü görebilmemiz için kaç kez yukarı bakmamız gerek,

çığlıkları duymak için daha kaç kulak gerek,

savaşlar dursun demek için daha kaç ölü gerek,

yanıtı dostum yel aldı gitti

yanıt rüzgarda savruluyor.

deniz dağı delmek için kaç yıl dövmesi gerek,

halkın özgür olabilmesi için daha kaç yıl tutsaklık gerek,

tüm bunları görmemek için gözleri kaç kez kaçırmak gerek

yanıtı dostum yel aldı gitti

yanıt rüzgarda savruluyor.

Şafakta Sular

Görürüm, şafakta sular dupduru,

Söyleşir ömrümü seninle şimdi.

Döner ışığında sonsuza doğru,

Sînemde gül açar derdinle şimdi.

Erişir hayâta ebedî bahâr,

Ufkuma bir sefer müjdesi doğar.

Rûhumda devreder ve der ki sular:

“Ey Yolcu! Yanarak serinle şimdi!”

Sular ki; yoğurur özünde aşkı,

Sular ki; çağırır izinde aşkı,

Ve ben sayıklarım dizinde aşkı,

Bir olmak isterim bininle şimdi.

Goncalar, bu seher yolculuğunda,

Süzülür gözümün tomurcuğunda..

Görüp nasîbini sevdâ burcunda

Yazarlar gönlümü bir “sin”le şimdi.

Zaman sular gibi sarar yolumu:

Karışır ben miyim şu akan.. su mu?

Kimseler bilmesin, fakat, arzûmu

Ben böyle inleyim.. sen dinle şimdi!

A.Yagmur TUNALI

Küffar Sanur Hüccet Almış

Küffar sanur hüccet almış eğriye

Hali benzer nefes çekmiş bengiye

Bire sorun nemçelüyle lehliye

Ne de çabuk unuttular muhaç zigetvarı

Temişvarı uyvarı

Yağız atın dikelince yelesi

Başımızdan esti gaza nefesi

Bre sorun nerde nemçe kalesi

Dayanır mı zülfikare kellesi

HASRET SANA BU GÖZLER, GÖNLÜM YOLUNU GÖZLER,

HUZURA ERSEM BİR KEZ, BAHARA DÖNER GÜZLER..

ERSE PAYİNE BAŞIM, HEP ÇAĞLASA GÖZYAŞIM,

"SEN SEN" DEYİP AĞLASAM, KALKAR BÜTÜN PÜRÜZLER...

KÖYÜNÜN PEMBE RENGİ, BULUNMAZ ASLA DENGİ;

TEMİZLENİP GİDERLER, GÜNAHLA GELEN YÜZLER

GELENLER ERER NURA, HERBİRİ BİR SÜRURA,

RAHMET YAĞAR HER YANA,KALIR MAHRUM GÖZSÜZLER...

TOPRAĞINDAN TOZUNDAN, O MÜBAREK İZİNDEN

ZULMETLİ DÜNYALARA AKAR GELİR GÜNDÜZLER...

ÖLGÜN NE DESEM SANA, MEDHİN DÜŞMEZDİ BANA;

BİRŞEY DİYEYİM DEDİM, VEFA ETMEDİ SÖZLER.

O DERİN ŞEFKATİNDEN, ÇOK ENGİN HİMMETİNDEN,

DÖNÜP BİR TEVECCÜH KIL; RUHUM LÜTFUNU ÖZLER!

Cihada Dâvet

Gel kardeşim, engelleri birden aşalım, gel,

Seller gibi dâvâda beraber taşalım gel,

Bayraktaki rüzgar gibi destanlaşalım gel,

Allah’a giden yolda beraber koşalım gel,

Bin derdini İslâm ilinin paylaşalım gel!...

Bin atlı akınlarda cihat önderi kimdi?

Ufkunda güneş batmayan üç kıta bizimdi,

Kimler o geniş ülkeye hükmetmede şimdi?

Yol vermeyen engelleri birden aşalım gel,

Bayraktaki rüzgar gibi destanlaşalım gel!...

Hız vermeli imanına heybetli Mohaç’lar,

Tuğlarla beraber yarışan sırmalı taç’lar,

Yâdı ile o devrin dile geldikçe ağaçlar,

Seller gibi dâvâda beraber taşalım gel,

Bayraktaki rüzgar gibi destanlaşalım gel!...

Mâzileri, coştukça, gönülde anacaksın,

Mecnun gibi Leyla’yı anarken yanacaksın,

Her derdine elbet severek katlanacaksın...

Allah’a giden yolda beraber koşalım gel,

Bin derdini İslâm ilinin paylaşalım gel!...

Sen, gençliğe yol gösterecek tertemiz elsin,

Hakk’ın boğulan gür sesi, haykır ki yücelsin

Binlerce zafer bestesi birden dile gelsin...

Allah’a giden yolda beraber koşalım gel,

Yol vermeyen engelleri birden aşalım gel!

Tarihlere sen, yepyeni bir devir açacaksın,

Afâka, güneş gibi nurlar saçacaksın,

Heybetli sesin, ülkede şimşekler gibi çaksın...

Bayraktaki rüzgar gibi destanlaşalım gel

Yüzyılları Kur’anla beraber aşalım gel!

Rabbin bize ihsanı olan mucize varken,

İman seli, vecdi ile onun çağlar akarken,

Toprakların eb’adı, gönül şevkine darken,

Allah’a giden yolda beraber koşalım gel,

Hep Nurdan âlemlere dek yaklaşalım gel!...

Dâvâda, neden böyle kayıtsız duruşun var?

Hissizliğe binlerle özürler buluşun var!

Dâvâya adanmış kaç kuruşun var?

Seller gibi dâvâda beraber taşalım gel,

Bayraktaki rüzgar gibi destanlaşalım gel!

Alçaklığın envaına susmak; bu ne zillet!!

Kanser gibi, ruhlarda yayıldıkça bu illet,

Bir dağ gibi birden çökecek koca bir millet...

Yol vermeyen engelleri birden aşalım gel,

Seller gibi dâvâda beraber taşalım gel!

Ruh aleminin Nur saçan ufkunda melekler,

Allah’a giden yollara çıkmış, seni bekler.

Hep özlediğin yerlere güller serpecekler...

Bayraktaki rüzgar gibi destanlaşalım gel,

Yüzyılları Kur’anla beraber aşalım gel!...

Dergâhına Rabbin el açıp yalvaralım gel,

Hâlâ kanayan mâtemi birden saralım gel,

İmanını gençlik kolunun kurtaralım gel!...

Ali Ulvi Kurucu

Yüreğime misafir ol Efendim...

Bir gece yüreğime misafir ol...

Yüreğimin kapılarını açacağım sonuna kadar.

Yeter ki gel derken sana, utancımdan göz yaşlarımı saklamayayım.

Davet edenle edilen arasındaki uçurum, peri kızının değneğiyle

dahi kapatılamaz! Ama yine de seni davet ediyorum. Seni Efendim...

Ayağının tozunu gözüme sürme diye çekeceğim,

geldiğin gün yerdeki tozları toplayarak...

Biçareyim, nâçarım ve Senden uzağım Efendim...

Gözlerim gözlerine hasret gözleri arıyor sokaktaki gözlerde!..

Yüreğim, Sana sevdalı yüreklerle dost olmak için çırpınıyor!..

Nereye baksam, neye uzansam feryatlar geliyor çevremden.

Bütün serzenişleri sineme çekiyorum. Senin şu sözünle

Sabır, musibetin ilk şokunu yediğin zamandır.

Sevgin için sükut ediyorum. Nurun için, rızan için...

Ve bunlara rağmen yüreğime konuk olmanı bekliyorum bir gece...

Kararmış bir yüreğin, ölmüş bir ruhun son arzususun Sen.

Donmuş ve buğulu gözlerimin umudusun Sen... Sen her şeyimsin&

Geçmişim, geleceğim ve istikbale ait hülyalarımın GüLüSüN...

Gül koklamaya utanır, Gül lafzını söylemeye çekinir oldum.

Her gülü Senin sevginle kokladım...

Ey Güllerin Sultanı! Kanayan yüreklerin merhemi.

Donuk bakışlarımın rengi. Gönlümün tesellisi...

Ve kararmış bir yüreğin son arzusu...

SEN! Bir gece yüreğime misafir ol Efendim...

Yüreğimin kapılarını açacağım sonuna kadar !!!...

alıntı

Ey Sevgili

Gelir misin rüyama bir kez göreyim cemalini

Engelliyor günahlarım gül yüzünü görmeyi

Arzum ahirette cennete seninle girmeyi

Ne olur biraz gül bana Resul-ü Kibriya

Ne olur ümmetinden eyle Muhammed Mustafa

Sensiz dünya zilletle boğuluyor

Asr-ı saadet günleri hasretle çekiliyor

Toplumun ahlakı gitgide çöküyor

Ne olur biraz gül bana Habib-i Kibriya

Ne olur ümmetinden eyle Muhammed Mustafa

Geceler karanlık, yokluğunda her saniye

Ay doğmuş, güneş batmış ne çare bu çileme

Tutamazsam elini sırat üzerinde

Ne olur biraz gül bana Nebi-î Kibriya

Ne olur ümmetinden eyle Muhammed Mustafa

Bir bilal olamadım ezanın için

çıkıpta sahraya, kavrulmadı ayağım elim

Sen varken, sensiz olmak bilmem niçin

Ne olur biraz gül bana Resul-ü Kibriya

Ne olur ümmetinden eyle Muhammed Mustafa

Seni anar Ya Muhammed Kubbe-i Hadra

Yoktu keder yoktu zulüm asr-ı saadet zamanında

Kapılar aralanıyor karanlıklar ortasında

Ne olur biraz gül bana Resul-ü Kibriya

Ne olur ümmetinden eyle Muhammed Mustafa

Sel olur göz yaşlarım, ismini duyunca

Tebessümün de ne hoştur ukbada

şefaatini eksik eyleme mahşer anında

Ne olur biraz gül bana Resul-ü Kibriya

Ne olur ümmetinden eyle Muhammed Mustafa

Alemlere rahmetsin nurun ile

Kalplere düstursun ahlakın ile

Salat-u selamlar sanadır Ya muhammed

Ne olur biraz gül bana resul-ü Kibriya

Ne olur ümmetinden eyle Muhammed Mustafa(S.A.V)

Ey Resul! Ey Rahim! ve Ey Kerim!.

Ey, gözlerinde cenneti saklayan, ayağını bastığı yerler cennet kokan nebi!.

Ey, Yaradan´ın en güzel eseri!. "Sen olmasaydın, sen olmasaydın alemleri yaratmazdım!." dediği!. Var oluşunun şerefine, bütün varlığı hediye ettiği!.

Ey, insanoğlunun ufku en güzel insan. ALLAH´ın sevgilisi, kainatın gözbebeği!.

Ey, rahmeten li´l-alemin!.

Senden şefaat dilenen biçarelerin en sefiliyim, desem.

şefaat edermisin?

Ey, kupkuru çölleri cennete çeviren gül!.

Ey, gönlünden gül dökülen resul!.

Küçük kız çocuğunun elinden tutup da giden, kuşu ölen çocuğa

başsağlığı dileyen, gözlerinden yaş dökülen devenin gözyaşlarını silen resul!.

Benim de gözümün yaşını siler misin?.

Küçük kız çocuğunun tuttugu gibi tutsam elinden, yureğimden binlerce

kuş uçtu, bin´i de öldü desem.

Bana cennet kuşlarından bir kuş bahşeder misin?.

Ey, Islam´ın peygamberi!. Sevda ikliminin, en güzel mevsiminin, en güzel çiçeği!. Ama mahzun, ama kederli...

Daima düşüncede, daima hüzün içinde ömründe bir defa bile, kahkahayla

gülmemiş. Gül yüzlü, güler yüzlü sevgili!.

Gözlerimi yumsam ve, hülyana dalsam. o gül kokulu gülüşün ile,

benimde gözlerimin içine güler misin?.

Bir kerecik olsun seni düşünerek başımı koyduğum olmuşsa yastığıma,

tutunduğum olmuşsa sana ve senin sevdana, işte onun işte onun hatrına!.

Ey, gözünü sevdiğim özünü sevdiğim, sözünü sevdiğim!.

Ey, gönlümün sultanı efendim!. ümidim, muradım, kurtarıcım, müjdecim...

Seninle Kevser havuzunun başında buluşabilecek miyim?. desem..

Bulunduğun yerden, yüreğime bir damla su serper misin?.

Seni sevsem!. çok, çok sevsem!. öyle çok sevsem ki, sen koksa özüm,

yüreğim. Sen koksa nazım, edam. Gönlüm sen dolsa, benim herşeyim sen olsan!.

Ali´n, Fatıma´n gibi olsam!. Seni, onlar gibi seviyor olsam.

Sende beni, onları sevdiğin gibi sever misin?.

Ey, bize bizden daha ziyade merhamet eden!.

"Ummetim, ümmetim!." diyerek, üstümüze titreyen!.

Ey, en ziyade muhtacımız, en çok isteyenimiz!. Bizi, Hak´tan dileyenimiz!.

Sen, umanı umutsuzluğa düşürmezsin! Sen, senden isteyeni geri çevirmezsin!. Senden, senin rahmetini dilesem.

Ey, alemlere rahmet olsun diye gönderilen.

Bana da rahmet eder misin?.

Ey, Rahim! ve Ey, Kerim!.

Asr-ı saadet´ten değilim!. Kokladıgın gül, soluduğun hava, yediğin

hurma, içtiğin süt, okşadığın kuzu, bindiğin deve, avuçladığın kum dahi

değilim!. Bir kez olsun, yüzüne yüz sürmedim!.

Lakin ben senin "Kardeşlerim!." dediğindenim! ve sana ve, sünnetine revan olmak isteyenlerdenim!. Ve lakin daha hala sevgili Veysel Karani´nin

tırnağının ucu misali bile değilim, desem.

Bana da hırkandan gönderir misin?.

Doğduğun günün, gecenin hürmetine.

Bu gün ve gece yüreğime, bir nur olup düşer misin?.

Sevgili Peygamberim!. Rabbim sana ve, senin al ve ashabına.

ağaçların yaprakları, denizlerin dalgaları ve yağmurların damlaları

sayısınca salat, selam ve bereketler ihsan eylesin.

Amin

Bu öyle Bir Sevda Ki...

öyle bir Sevda ki...

öyle bir sevdaya düssem ki dostlar,

Ben Sevdama, Sevdam da bana nâr gelse..

Askin atesinde kaynasa yüregim,

Ben Gönlüme, Gönlüm de bana kor gelse...

Allah sevmis, ben sevdim, ismi dillerde,

Sevgisi yüreklerde, hem gönüllerde,

Adini unutursam gurbet ellerde,

Ben Gurbete, Gurbet de bana zor gelse...

Dalsam ve kaybolsam tatli hülyalarda,

Baliklar gibi yüzsem ben Deryalarda,

´´ O `` nu (Sallallahu Aleyhi Ve Sellem) anmadan yasanan dünyalarda,

Ben Aleme, Alem de bana dar gelse...

alıntı

Senin Aşkından.....

Ayaklarının altından bir toz düşer mi diye,

Arkandan bir ümit yürüyenler var.

Sana dokunan rüzgar ne zaman gelir Ey Sevgili?

Okyanusun tam ortasında çakılıp kalmış,

Nefessiz yelkenler, yorgun kaptanlar var.

Azad ettiklerin gidemedi, bir ümit kapının önünde.

Sensizliği ebedi esaret sayan kölelerin var.

Saraylarının önünde çağrını bekliyor bak,

Tacını, tahtını yakıp sana koşacak sultanların var..

Analar, babalar uğruna feda olmadı mı bir bir?

Daha feda olunacak canlar, cananlar var.

Adım adım gezdiğin topraklar bahtiyar Ey Sevgili,

Ayaklarını öpememiş daha nice mekanlar var..

Bir gör başını okşadığın çocukların mutluluğunu.

Başları tozlu, avuçlarına hasret nice yetimlerin var.

Seni gören gözler ışıltıya gark oldu, sırrına erdi görmenin

Gözünün yaşı silinmemiş daha bekleyenlerin var.

En güzel şarkısını sana saklıyor bülbül,

Güllerin de senin için ayırdığı bir demet gülü var..

şair son noktasını koyamadı şiirinin,

ilhamına muhtaç son dörtlüğü var.

Bir sürü eksik renk, paletinde ressamların,

Fırçalar bir bir boşluğa vurup duruyor...

Ab-ı Hayat terin'e banıp tamamlanacak resimler var...

Müezzinler'in yetmiyor nefesleri bir duy,

La ilahe illaALLAH'ınla tamamlanacak ezanların var.

Kucağında binlerce şehid gözlerini yummadı mı?

Bak ufuklara, mıh gibi çakılmış kalmış

Mübarek ellerini bekleyen açık kalmış gözler var..

Mezarların başında yazısız taşlar, isimsiz ölüler;

Gelip kaleminle “ümmetimdir” yazarsın diye,

Sabırla bekleyen naaşlar var, ölüler var!..

Ordular dağınık, kumandanlar şaşkın,

Eğeri hazırlanmış başıboş duruyor en önde,

Seninle şaha kalkacak, bembeyaz küheylanın var..

Cehenneme götürülüyorken günahkarlar saf saf,

içlerinde dönüp dönüp ardına bakanlar var.

Ne kadar olsalar da günahkar,

Son anda yetişecek peygamberi var.

Dünya döner, şems döner... Aşkınla feza döner,

Daha ellerinden tutup dönecek Mevlana'lar var.

Sevgisi tükeniyor Yunus'un tereddüdü bundan,

Sevgisini tazeleyeceği sevgilisine ihtiyacı var.

Var olanlar senin varlığınla vardı...

Her varlığın sana ihtiyacı var Ya Resulallah...

Sensiz çıkılan yollar yokluğa vardı,

Varlığımızın Sebebi Efendim;

ümmetin, ümmetin Sana ihtiyacı var!...

Sana ihtiyacım var...... :) :)

Reha Yeprem

NASIL KURTARDIK

İstiklâl Harbi'nde biz bu vatanı

Başı başa vere vere kurtardık

İnanmazsan git konuştur atanı

Kara günler göre göre kurtardık

Hiç unutma emeğini Ata'nın

Deden yok mu senin şehit yatanın

Bütün çevresine nurlu vatanın

Cesetten ağ öre öre kurtardık

Türk kadını koştu kazma kürekle

Mermi çekti kucağında bebekle

Kara barut ile dolma tüfekle

Topa karşı dura dura kurtardık

Devletlerle açılmıştı aramız

Döğüşmekten başka yoktu çaremiz

İlâçsız doktorsuz kendi yaramız

Gömlek yırtıp sara sara kurtardık

Pes etmedik devletlerin birine

Nöbet tuttuk subayından erine

Top, tüfek, mermi ve süngü yerine

Değneğinen vura vura kurtardık

Sırrımızı yad ellere açmadık

Candan geçtik yurdumuzdan geçmedik

Kurşundan, süngüden dönüp kaçmadık

Göğsümüzü gere gere kurtardık

Yedi iklim, dört köşede, her yanda

Kim duymamış Türk'ü ulu cihanda

Kars'ta, Erzurum'da, Bitlis'te, Van'da

Yüz bin şehit vere vere kurtardık

Mehmetçik çarığı çekti sılada

Kaldı düşmanların başı belâda

Sakarya, İnönü, Çanakkale'de

Nice çember yara yara kurtardık

Girmek isteyeni sokmadık yurda

Set olduk döğüştük kıyıda kenarda

Afyon'da, İzmir'de, Dumlupınar'da

Üçer beşer kıra kıra kurtardık

Bu Kocaman Türk'ün aslı nereli

Fatih, Yavuz, Alparslanlar sıralı

Hedefimiz Akdeniz'dir ileri...

Domuzları süre süre kurtardık

Âşık Abdülvahap Kocaman

Türklüğün Destanı

Türk çocuğu budur sana hitabım

Seni yoktan yaratandan örnek al

İkra diyor, oku benim kitabım

Oku, öğren,sen Kur’an’dan örnek al

O kahraman ecdadından, atandan

Tarih boyu kan dökülen vatandan

Cephede kefensiz şehit yatandan

Vatana can veren candan örnek al

Sene bin yetmiş bir, mevsim de yazdı

Atı kırdı, elbisesi beyazdı

Gün cumaydı, kıldırdığı namazdı

Malazgirt’te Alpaslan’dan örnek al

Edirne’de büyük toplar döktüren

Öküzlerle İstanbul’a çektiren

Koca Bizans surlarını yıktıran

Fatih Sultan Mehmet Han’dan örnek al

Bizim idi Acemistan, Gürcistan

Bulgaristan, Yunanistan, Türkistan

Türklüğü eyleyen dillere destan

Sen Kanunî Sultan Süleyman’dan örnek al

Kırım, Kafkas, Varna ile Çaldıran

Cephelerden cephelere saldıran

Türk’ün şeref bayrağını kaldıran

Yavuz benim kahramandan örnek al

Altaylar’dan Viyana’yı kuşatan

Dünya nizamını kurup yaşatan

Plevne’den Gazi Osman Paşa’dan

Tarihe bak şu destandan örnek al

Aynı ırksın, aynı kanun, aynı soy

Aynı dilden, aynı dinden, aynı boy

Gel oğlum elini vicdanına koy

Ulubatlı er Hasan’dan örnek al

Yılmadan döğüşen dört bir cephede

İstiklal Harbi’nde Kocatepe’de

Türk çocuğu hiç kalmadan şüphede

Atam gibi kumandandan örnek al

Ben bir Türk’ün benim ecdadım

Ülkümün uğrunda ölmektir muradım

Ben beni vatana kurban adadım

Abdulvahap Kocaman’dan örnek al

Âşık Abdülvahap Kocaman

Döndü Dönmedi

Yaylaya gitmişti yayla zamanı,

Gülizar döndü de Döndü dönmedi.

Demek ki unutmuş ahti-amanı,

Yaylacılar geri döndü, dönmedi.

Ben baktıkça o yılıştı yüz verdi,

Aşkımıza ümit verdi hız verdi.

Yemin etti sapasağlam söz verdi,

Demek ki sözünden döndü dönmedi.

Aşkıma inansa beni arardı,

Sevda çeke çeke benzim sarardı.

Tansiyonum düştü gözüm karardı,

Sevdasından başım döndü, dönmedi.

İsmini andıkça ah çekerim ah,

Sevende mi sevilende mi günah?

Yep yeni bir ümit başlar her sabah,

Akşam üstü güneş döndü, dönmedi.

Ben gönlümü o huysuza bağladım,

Aşkı ile ciğerimi dağladım.

Gözlerimden kanlı yaşlar çağladım,

Selinden değirmen döndü, dönmedi.

Ah çektikçe gözlerimden yaş geldi,

Ümitlerim dolu gitti boş geldi.

Yaz da gitti, güz de bitti kış geldi,

Zaman geçti devir döndü, dönmedi.

Bu zalim engeller bize nettiler,

İki aşık arasına gittiler.

Kaş göz oynattılar fiskos ettiler,

Arada bir dümen döndü, dönmedi.

Kokusunu arıyorum yellerde,

Boynu bükük bekliyorum yollarda.

Aşkı ile ölüyorum çöllerde,

Üzerimde kuşlar döndü, dönmedi.

Şu halime ne söyliyem, ne diyem,

Bana dönse bir canım var hediyem,

Ham kelama izin vermez terbiyem,

Bedduadan dilim döndü, dönmedi.

Kara sevda çekmek zor gardaşım zor,

Bana inanmazsan bir çekene sor,

Benim sonum tımarhane ve doktor,

KOCAMAN ölümden döndü, dönmedi.

Abdülvahap Kocaman

İHTİLAL

Sen bir kalesin kuşatmayı bekleyen,

Ben ise bir yeniçeri, surlarını oklayan.

Ben senin yüreğindeki dolanan kan,

Sen yürekli aşkını bana verensin.

Ben senin uğruna adanmış bir can,

Sen düşlerini düşlerime serensin.

Ben gözlerinde ağlıyan vakti tan,

Sen şu yollarıma çiçekler serensin.

Ben seni fethe gelen yorgun törehan,

Senki uzaklardan göz kırpan cerensin.

Bir ceren hayali ile gönlüme dolmalısın,

Törehan tahtına kurulup kalmalısın.

Çalamaz ozanlar bu sevda türküsünü,

Saz titrer tel kopar dil tutulur laal olur.

Aşkı göğe yazıpta kuşansalar mızrabı,

Bu aşkın karşısında tutuklu bir haal olur.

Senin adın geçince zehir bile bal olur,

Gözün gözüme gelse sanki ihtilal olur.

Ceren adın geçince zehir bile bal olur,

Gözün gözüme gelse sanki ihtilal olur.

GÜLÜM

Söner

Bir gün

Yıldızlar

Devir döner...

Yürek susar büsbütün

Sükuta dalar nabızlar

Uzaktan bir ses duyarım

"Bütün işler kaldı yarım..."

Muzipçe gülerek sorar bir çiçek

Söyle ey yolcu der:Yol sonsuza mı?

Bana meydan okur bir küçük böcek

Bir örümcek bozar benim kozamı

Eller titrek titrek hayaller kırık

Sallanır zamanın nazlı beşiği

Yol görünmüştür artık!

Bu esrar yüklü bitiş

Sonsuzluğun eşiği...

Kırk yıllık dostumu

Bekler gibiyim

Nerdesin?

Ölüm...

Gülüm...

Taceddin Şimşek

iki beden...

iki ruh...

iki yürek...

ikiye bölünmüş tek sevda...

bölünen sevdaların yüklendiği düşmüş omuzlar...

yerlere sürünen ayaklar...

yerlerde sürünen sevgi...

hazırlanıp seçilmiş iki ayrı yol...

ve işte start sesi,

"hoşçakal..."

ve saniyeler sonra,

herkesi tek başına yapan

ve tek başına kalan

mutlu olan! Ayrılık...

_________________

Yüregimde bir çocuk

Sevinçle hüznü

Bir arada yaşıyor

Bir elinde umut çiçekleri

Digerinde mutsuzluk dikenleri...

Yüregimdeki bu çocuk aglıyor,

Batmış eline

Mutsuzluk dikenleri...

Umut çiçekleri

Gönlünü okşuyor...

Kendisini

Bekleyen geleceği

Umut çiçeklerinde

Biliyor...

Yüregimdeki çocuk

Ellerin de

Umut çiçekleri,

Gözlerinde

Bir ümit ışıgı yanıp sönerken

Kendisine sevgiyle uzanacak

Bir dost eli bekliyor...

Yüregimdeki çocuk

Bir elinde umutsuz dikenleri

Digerinde umut çiçekleri

Gözlerinin içi gülüyor...

Yüregimdeki bu çocuk

Gelecekten umutlu

Hayatla barışık yaşıyor

Alıntı

DERDİ AŞKA MÜPTELAYIM YA RASULLALLAH

KAPINDA BİR BAHTI KARAYIM YA RASULLALLAH

KOVARSAN KİME YALVARAYIM YA RASULLALLAH

ESKİ MALAZGİRT MARŞI

Bir Cuma sabahı, Allah’a karşı

Malazgirt’te ellidörtbin er

Ellidörtbin er, ellidörtbin er

Söylemişler en güzel marşı.

Allahü ekber, Allahü ekber

Allahü ekber, Allahü ekber

Allahü ekber, Allahü ekber

Allahü ekber, Allahü ekber.

Rast

NASIL KURTARDIK

 

İstiklâl Harbi'nde biz bu vatanı

Başı başa vere vere kurtardık

İnanmazsan git konuştur atanı

Kara günler göre göre kurtardık

 

Hiç unutma emeğini Ata'nın

Deden yok mu senin şehit yatanın

Bütün çevresine nurlu vatanın

Cesetten ağ öre öre kurtardık

 

Türk kadını koştu kazma kürekle

Mermi çekti kucağında bebekle

Kara barut ile dolma tüfekle

Topa karşı dura dura kurtardık

 

Devletlerle açılmıştı aramız

Döğüşmekten başka yoktu çaremiz

İlâçsız doktorsuz kendi yaramız

Gömlek yırtıp sara sara kurtardık

 

Pes etmedik devletlerin birine

Nöbet tuttuk subayından erine

Top, tüfek, mermi ve süngü yerine

Değneğinen vura vura kurtardık

 

Sırrımızı yad ellere açmadık

Candan geçtik yurdumuzdan geçmedik

Kurşundan, süngüden dönüp kaçmadık

Göğsümüzü gere gere kurtardık

 

Yedi iklim, dört köşede, her yanda

Kim duymamış Türk'ü ulu cihanda

Kars'ta, Erzurum'da, Bitlis'te, Van'da

Yüz bin şehit vere vere kurtardık

 

Mehmetçik çarığı çekti sılada

Kaldı düşmanların başı belâda

Sakarya, İnönü, Çanakkale'de

Nice çember yara yara kurtardık

 

Girmek isteyeni sokmadık yurda

Set olduk döğüştük kıyıda kenarda

Afyon'da, İzmir'de, Dumlupınar'da

Üçer beşer kıra kıra kurtardık

 

Bu Kocaman Türk'ün aslı nereli

Fatih, Yavuz, Alparslanlar sıralı

Hedefimiz Akdeniz'dir ileri...

Domuzları süre süre kurtardık

 

Âşık Abdülvahap Kocaman

Halk edebiyatının destan bölümüne giren çok çok çok güzel bir şiir.Halk edebiyatındaki mesnevi yani.Ah böle bi aşık bende olmak istiyorum , heceyle şiirler yazıyorumda ben kim bu büyük şair kim :)

Beng ile seyretmeğe

Ah bize bir bağ olsa

Issı soğuk olmasa

Havası hup sağ olsa

Pireden incinmesek

Kar ü yağmur olmasa

Sinek hey vızlamasa

Ana hem yasağ olsa

Dobruca ovasından

Büyük yağlı çörekler

Akkirman'ın yağından

Benzimiz hey ağ olsa

Cümle cihan koyunun

Semiz yahni etseler

Biz yemeye başlasak

Engeller ırağ olsa

Gaziler helvasından

Cihan dopdolu olsa

Zülbiye halkaları

Sütü dahi çoğ olsa

Kanda bir göl varısa

Badem pâluze olup

Bir yanından diş ursak

Çevresi bal yağ olsa

Düpedüz bu yaş ovalar

Her biri boş durmasa

Sulu şeftalisi çok

Bin üzümlü bağ olsa

Kaygusuz Abdal otur

Kimin' ye kimin' götür

Sufiye koz kalmadı

Abdala kaymağ olsa

Kaygusuz Bâbâ"Kuddise Sirruh"

Türkün Savaşları (Fetih Marşı)

Yürekler kabarık gözlerde damla,

Mehteri saygıyla dur da selamla,

Bir huşu içinde dinle gülbankı,

Sesleniyor tarih bu ses o yankı.

Sen böyle yürürken tuğla sancakla,

Türk'ün savaşları geliyor akla...

Asırlar boyunca çınladı serhat,

doğudan batıya yemen belgrat,

Duyarak bakışan gözler görüyor,

Fatih topkapıdan şehre giriyor.

Sen böyle yürürken tuğla sancakla,

Türk'ün savaşları geliyor akla...

MALAZGİRT MARŞI

Aylardan ağustos, günlerden cuma

Gün doğmadan evvel iklîm-i Rum'a

Bozkurtlar ordusu geçti hucuma

Yeni bir sevk ile gürledi gökler

Ya Allah...Bismillah... Allahüekber

Önde yalın kılıç türkmen basbuğu

Ardında Oğuz'un ellibin tuğu

Andırır Altay'dan kopan bir çığı

Budur, Peygamberin övdüğü Türkler

Ya Allah...Bismillah... Allahüekber

Türk, Ulu Tanrı'nın soylu gözdesi

Malazgirt Bizans'ın Türk'e secdesi

Bu ses insanlığa hakkın müjdesi

Bu seste birleşir bütün yürekler...

Ya Allah...Bismillah... Allahüekber!..

Yiğitler kan döker, bayrak solmaya,

Anadolu başlar, vatan olmaya...

Kızılelma'ya hey... Kızılelma'ya!!!

En güzel marşını vurmadan mehter

Ya Allah...Bismillah... Allahüekber!..

İRFÂNA DÜŞTÜM

Ma’nâ âleminde, vefâ yolunda;

Aşk ile elendim bir cana düştüm!..

Gönül vecde geldi cezbe hâlında;

Derdime gül bastım, dermâna düştüm!..

Gurbet, gam bendini bende mi kurdu?..

Mevlâ’m emaneti sırtıma vurdu!..

Her katrem ‘hû’ dedi, duruldu, durdu;

Kaynadım, çağladım devrâna düştüm!..

Duydum can özümde ney’in zârını;

Özünden ayrılmış buldum varını!..

Başımda gördükçe nefsin dârını;

Ölmeden hesaba, mizâna düştüm!..

Ömrüm, kula döndü bir hak uğruna;

Hasret odu düştü gülün bağrına!..

Girdim ibret ile âlem seyrine;

Hayretten süzüldüm, hayrana düştüm!..

Ey gönül, dost için yüzümüz var mı?

İhlâs ocağında, közümüz var mı?..

Bu sesler, ahenkler özge diyâr mı?

Bir aşkın elinden mestâne düştüm!..

Takvâyla inceldi bu içli sözüm;

Edep dergâhında, tutuştu közüm!..

Bir zikrin nûruna kandıkça özüm;

Sınandım irfandan, irfana düştüm!..

TÖVBEKÂR OLDUM

Yâ Rab bu aşk bende, benimle her an;

Aşk ile can buldum, canda var oldum!..

Bu zorlu nefsime neyledi zaman?..

Bazen kışa döndüm, kâh bahar oldum!..

Tevhîdin nûruyla, var ettin canı;

Ufkuna nakşettin eşsiz fermânı!..

Tedbirden, takdire dönen her sonu;

Tefekkür ettikçe tövbekâr oldum!..

Kader levhâsında, ince bir sır var;

Bir ömre sığmadı, aşk denen esrâr!..

Âlemi sardıkça bu derin efkâr;

Yanmış ney misâli, âh u zâr oldum!..

Ezelden ebede bu şevk, bu heves;

Firdevs’den, Mevâ’dan, Naim’den bir ses!..

Kutsal emanete yüklü her nefes;

Dal, budak saldıkça, lalezâr oldum!..

Hüzün tezgâhında, süsledin gülü;

Yardın, pâk eyledin mümin gönülü!

Sebepler içinde her tevekkülü;

Sezdikçe hem gizli, aşikâr oldum!..

Yâ Rab yakın sensin, ben benden uzak;

İçimde, iç içe binlerce tuzak!..

Ey gönül geç nefsi, benliği bırak;

Kim demiş âlemde bahtiyâr oldum?!..

VUSLAT DEDİ

Yâ Rab kulum, geldim sana;

Aşk yazıldı bu fermâna!..

Bir çilede yana yana;

‘Sabır’ dedi, oldu gönül!..

Nasıl diner bu dert, bu gam?

Hüznüm artar her bir akşam!..

Sekiz cennet, makam makam;

‘Umut’ dedi, doldu gönül!..

Nefsim arza atmış ağı;

Sökülmez mi hırsın bağı?..

Bu gurbetin, hasret çağı;

‘Biter’ dedi, daldı gönül!..

Ten, aşk ile mâ’rifette;

Can neylesin hakikatte!..

Bir ilahî adalette,

‘Hesap’ dedi, soldu gönül!..

Hakk’tan aldı, halka verdi;

Nefsi, yerden yere serdi!..

Şükür, gizli sırra erdi;

‘Hikmet’ dedi, bildi gönül!..

Budur ömrün ayı, yılı;

Yüküm nerde, neyle dolu?..

Tefekkürde bulup yolu;

‘Vuslât’ dedi, güldü gönül!..

BİLMEM

Aşkın ile bir hoş oldum;

İlki bilmem, sonu bilmem!..

Neye baksam, seni buldum;

Yönü bilmem, yanı bilmem!..

Her hâl ile yandı yürek;

Dağ yükümde bin bir emek!..

Ömür bir çark, zaman elek;

Ten öğünür, canı bilmem!..

Safta döndü, doldu gönül;

Müptelâdır güle bülbül!..

Budur, böyle erkân, usûl;

Sevgimiz var, kini bilmem!..

Yâ Rab, sende her kararım;

Gönül arar, ben ararım!..

Ötede mi ilkbaharım?..

Dünü bilmem, günü bilmem!..

Tâ ezelden bu hâldayım;

Sana gelen bir yoldayım!..

Bir bîçâre akıldayım;

Malı, mülkü, şanı bilmem!..

Menzil menzil, kubbe kubbe,

Sebep, bağlı bir sebebe!

Ne sevdâdır iner kalbe;

Unuttum ben, beni bilmem!..

YAKARIŞ EŞİĞİNDE

Aşk ile elendim, aşkla sınandım;

Bana, tutunacak dal ver İlâhî!..

Emanet yüküne, aşkla dayandım;

Bana menzil göster, yol ver İlâhî!..

Çaresi özünde bîçare miyim?

Aklını, kaybetmiş divâne miyim?..

Bu gönül nûruna, pervâne miyim?

Bana, od içinde gül ver İlâhî!..

Bu aşktır dost diyen, dostla eğleşen;

Sevgiyi sevgiyle seven, paylaşan!..

Bir içli yürektir, suyla söyleşen;

Devrine yağmur ver, sel ver İlâhî!..

Hakîkat sırrını açtın, bu canda;

Okudum, ben beni iki cihânda!..

Bildim seni bende, benden yakında;

Bana basiret ver, hâl ver İlâhî!..

Âhım var içimi âh ile oyan;

Acım var, acıma merhemi koyan!..

Seni tesbih eden, derinden duyan;

Bir ses ver, nefes ver, dil ver İlâhî!..

Bu hüzün ne zaman indi yüzüme?

Asrın vebâli mi bindi dizime?..

Dünyadan ukbâya dönen özüme;

Şefâ’at kapından, el ver İlâhî!..

TÂKVA GÜLÜM…

Tâkva gülüm, bu yürekte;

Damar damar koka böyle!..

Hasret odu bu dilekte;

Her zerremi yaka böyle!..

Has bahçene geldi bu kul;

Gül gül açmış erkân, usûl!..

İbret ile baksam asıl,

Bir emanet yüke böyle!..

Gönül gerek vasfın göre;

Himmet ekip, hikmet dere!..

Edep gülü düşmez yere;

Dallar bağlı köke böyle!..

Her dem ömrü süze süze;

İşte özüm, çıktı yüze!..

Nefs odur ki gelip dize;

Taşı taştan söke böyle!..

Şaştım, nedir ayrı gayrı?

Dost yolunda olmaz eğri!..

Bana bildim olan seyri;

Dil çözülüp aka böyle!..

Ezel kandım bu iksire;

Tedbir ne’tsin o takdire?..

Söz kâr etse bu hakîre,

Var yüklenir yoka böyle!..

İNCİNSEN DE

İNCİTME SEN…

Gönül, yüz dön kin gütmekten;

İncinsen de incitme sen!..

Dost bîzârdır incitmekten;

İncinsen de incitme sen!..

Nûr nefesin aşk dolanda,

Gülün yanmaz od alanda!..

Sözün başa dert olanda;

İncinsen de incitme sen!..

Can olur mu candan ırak?

Geç ağyârı, sen sana bak!..

O yan çıkan nefsi bırak;

İncinsen de incitme sen!..

Sen ki terki terk eyledin;

Günü dünden berk eyledin!..

Tâ elestte ne söyledin?..

İncinsen de incitme sen!..

Sendedir arz, arş-ı a’lâ;

Böyle yazmış Kadir Mevlâ!..

Bir hikmettir bu dert, belâ;

İncinsen de incitme sen!..

Ma’rifettir hakkı yaymak;

Hatır almak, hatır saymak!..

Sana düşmez gönül koymak;

İncinsen de incitme sen!..

Acı

seni de vururlar bir gün ey acı

uçuşup durduğun kanatlarından

sazın sözün türkülerin tükenir

ellerin koynunda kalakalırsın

şakaklarına kar yağıyor bilesin ey acı

gül açan yüzlerimizde

göğeriyor rengin senin de

biz seni

tâ eskiden tanırız hani

göğüslerimize taş olur inerden

avuçlarımızda hira dağıydın

al atların tan yerine ayarlanmış yelelerinde

akdeniz rüzgarlarına karışan sendin

biliyorum

hiçbir tarıh yazmayacak ve bir

sır gibi kalacak yakılan kitaplarda

göbek bağı anasından henüz çözülmemiş

bebelerimize mitralyözlerin okyanus ötesinden

ayarlandığını

seni de yakarlar bir gün ey acı

bir taptuk kul gözlerinden vurursa

parmakların eğri ağaç tutmaz

çığlıkların çağlar aşar duymazsın

ve ben biliyorum

örümceği, mağarayı, güvercini, asâyı

ve ibrahim'in baltasını

biliyorum

nereden başladı bu kesik dans

ve bu dansa karşı afyonlanmış hecin yüzlü

insanlar kim?

kim kimin yanında

kim kimin karşısında

meclis kürsüsünden konuşan bu adam kim

üsküdür kız lisesinde okuyan genç kız

çantasında kimin fotoğrafını taşıyor

kadıköy vapurunda sigara tüttüren delikanlılar

neden gülüyorlar ki

seni de vururlar bir gün ey acı

filistin'de sapan taşlı çocuklar

dalın, kolun, fidelerin, budanır

kuru bir kütükle kalakalırsın

öyle bakmayın balkonlarınızdan

fırat nehri ayrılık çıbanına tutuldu,

damarlarımızı yırtıyor

tuna nehri, onulmaz boşnak sızıları

pompalıyor yüreğimize

pilevne türküleri ağıtlara dönüşürken,

çeçenya'da yiğitler

inancın emeğin/ve aşk'ın

kılcal damarlarına ulanıp sustular...

ve ne bağdat'tan

ne şam'dan

ne mekke'den

ne diyarıbekir'den

ne istanbul'dan

ne buhara'dan

bunca telefon direğine rağmen kimse kimseyi

duymuyor

seni de vururlar bir gün ey acı

halepçe'de soldurulmuş gül gibi

bu sevdaya düşsen, sen de yanarsın

suskun, sıcak, uzun yaz geceleri

ve siz

ey analar,

hani siz, gecelerinizi böler, çocuklarınıza ninniler

söylerdiniz

hani siz, fatihler doğururdunuz...

gelin-kızların giysileri kirletildi

çocuklar hep yetim kaldı

'elem yecidke yetimen feava'

ve ben biliyorum

ben biliyorum

istanbul'un

bağdat'ın

diyarıbekir'in

mekke'nin

buhara'nın

birbirine nasıl bağlandığını, nasıl çözüldüğünü/sonra

ey insan

ey insanlık

ayağa kalk

kolları ve bacakları budanmış delikanlıları

boyunları gövdelerinden ayrılmış insanları

gözleri uyur gibi kapanmış, kan pıhtıları içindeki bu

çocukları

gelişmiş laboratuarlarınızda dikkatle inceleyin

ve bir gün

bu dünya

gül bahçesine dönecek

bunu böyle bilin/ ve

unutmayın

evet bazı arkadaşlara katılıyorum atilla ilhannı bende görüşünden ve düşüncesinden dolayı pek sevmem ama böylesine iyi bi şairi düşüncesinden dolayı yitiremem . sonuçta bu bir sanat :)

Bu yazıya şiir demek belki anlamsız olabilir. Çünkü bir haykırışın sesi bu. Fakat ben yine de uzun zaman sonra okunmaya ve yorum yapmaya değer bir şiir gördüğümü belirteyim. İnsanlığımızın yeniden ayağa kalkması temennisiyle..

SİZE DEĞİL

Hiç kimseye karşı suç işlemiş değilim, Ancak suçlu insanlar içinde bulunmak suça ortaklıktır diye kabulleniyorum. Sırf bu sebeple bağışlanmamı diliyorum.

Kim bağışlayacak beni? Hiç kimse kendi kendine bakmasın. Siz hepiniz benden daha çok suçlusunuz.

Ben bastığım toprağa, içtiğim kaynağa, yıkandığım ırmağa sesleniyorum.

Ben değerlendiremediğim vakitlere, toprağa gömülen şehitlere, yalan söylemeyen şahitlere sesleniyorum

Ben Evlatlarını yitiren eşlere, yuvasını yitiren kuşlara, mezarlara dikilen taşlara sesleniyorum

Ben gökteki kartala, denizdeki balığa ve daha bir çok benzerlerine sesleniyorum

Bağışlasınlar beni ...

Üstad Abdurrahim Karakoç / Beşinci Mevsim Şiir Kİtabından

umarım birşeyler anlayabilmişizdir :unsure:

Çok anlamlı ve güzel şiirmiş gerçekten....

UTAN

Artık bülbül ötmez bu gülistanda,

Gülün başı yere düştüyse utan!

Yaraya tuz ektin,ateş döktün sineye,

Değil sana gaziler şehitler küstüyse utan!

Adalet vadettin zulüm getirdin,

Asırlardır dik duran başımızı yere eğdirdin,

Sen ki mabedime namahrem eli değdirdin,

Nemrutlar şerefimize ayak bastıysa utan!

Bir gece başını yastığa vurmadan düşün!

Nedir leşlerle bitmeyen alışverişin,

Bil ki şerre alamet yelkenleri suya verişin,

Kurtuluş gemisi karada battıysa utan!

Nasıl veba ki; damarındaki asil kana bulaştı,

Gaflet küflü uykular gelip kalbine ulaştı,

İhanet dibi görünmez kuyu, boyunu da aştı,

Haksızlık karşısında kalbin sustuysa utan!

Çıkardığın emanet Yusuf'un sırtındaki gömlekti,

Söküp attığın, hakikatle arandaki örülü ilmekti,

O gömlek ki zulme karşı başın dik yürümekti,

Yürürken ayakların yoldan çıktıysa utan!..

M.Z.BULUT

Hicran Gazeli

Sandım ki benim bahtımı küşad edeceksin,

Kalbten severek aşk ile âbâd edeceksin.

Güller sararıp solsa da hüsnünle güzel, sen,

Her dem yeniden bendeni dilşâd edeceksin.

Mehtap gibi aydınlatacak ufkumu derken,

Nerden bileyim hicranı mutâd edeceksin.

Yaktın canı ey dîlruba, yıktın da giderken,

Bilmem ki bu sevdayı nasıl yâd edeceksin?

Candan seviyorken seni, cânan diye Müşfik

Nâhak yere zulmetmeyi murad edeceksin

Garibim namıma Kerem diyorlar

Aslımı el almış harem diyorlar

Hastayım derdime verem diyorlar

Maraşlı Şeyhoğlu Satılmışım Ben...

TARİF-İ AŞK

Aşkı tarif istersen etmeye;

Bîakıl derviş gerek.

Yüzü suyu hürmetine;

Bî tereddüt hizmet gerek.

Oduna yanmak istersen;

Hiç sualsiz anmak gerek.

Vuslatının hasretine;

Bîçare katlanmak gerek.

Değildir mârifet-i akıl;

Her dem yürek gerek.

Fânî gözün perdesin;

Kaldırmaya ermek gerek.

-alıntı-

Dost senin yüzünden özege kıble-i cân bilmezem

Severem Pîrin Husnün Gayrı Îmân bilmezem

Bana derler şeyâtin senin yolun azdırır

Bu zerrak sufîlerden gayrı şeytan bilmezem

Ol Şahın Husnün Aşkına özümü vîrân kılmışam

Gaygusuz Abdaldır Adım Cübbe vü kaftân bilmezem

Kaddesellahu Teala Esrarahul Azîz

MİLLET RUHU

Bir yiğit vardı gömdüler şu karşı bayıra...

Arkadan kefenini, gömleğini soydular.

"Aman kalkar!" deyip üstüne taşlar koydular,

Bir yiğit vardı; gömdüler şu karşı bayıra.

Yiğidim, hele anlatıver olup biteni!

Sen dertli, vatan dertli, oturup ağlayalım...

Ağlayıp da sinelerimizi dağlayalım,

Yiğidim, hele anlatıver olup biteni.

Ses ver yiğidim, yoksa beni duymuyor musun!

Yıllar var ki hep hayalinle oynaşıyorum,

Kalkıp geleceğin ümidiyle yaşıyorum...

Ses ver yiğidim, yoksa beni duymuyor musun?!

Sırtımda ardan bir gömlek, yılların vebali,

Ümitle ışıldayan gönlüm, seni bekliyor;

Kah göklerde uçup, kah yerlerde emekliyor.

Sırtımda ardan bir gömlek, yılların vebali.

Her tarafta harab eller, baykuşlara bayram,

Köprüler bir bir yıkılmış ve yollar yolcusuz,

Gelip uğrayanı kalmamış çesmeler, susuz..

Her tarafta harab eller, baykuşlara bayram.

İradelerde çatırtı, ruhlarda müthiş şok,

Tarihi yağmaladı bir düzine tarihsiz;

Değerler altüst oldu, mukaddesat sahibsiz,

İradelerde çatırtı, ruhlarda müthiş şok.

Tıpkı rüyalarda olduğu gibi diril, gel!

Beyaz atının üzerinde bir sabah erken;

Gözlerim kapalı ruhumda seni süzerken

Tıpkı rüyalarda olduğu gibi diril, gel!

***

EZELİ NUR

Nurdan çehrendeki bu nikab da ne?

Güneşlere tâç giydiren ışıkken

Hep hicranla bunca yıl bunca sene

Geçmiş gidiyor... baharlar beklerken...

Doğ ruhlara arşdan gelen bürhanla

İnlet dört bir yanı altın sadânla

Hayat üfle sihirli râyihanla

Hak adına üfül üfül eserken...

Konuş ki hatipler haddini bilsin

İlâhî nefhanla ruhlar dirilsin

Sâyende tâ zirvelere erilsin

Başlamış gökler de bunu dilerken...

Ey mukaddes kitap ey ezelî nûr

Ey iklimi ziyâ etrafı huzûr

Son demde bir kere daha ne olur

Ağar, ışık karanlığı boğarken...

Bahar olmasa da sonbahar olsun

Cihânlar bütün âvâzınla dolsun

Yeniden nâmın her yanda duyulsun

Şu fânî ömürlerimiz biterken...

Gardas İhtilal şiiri Kime ait

Candan Ötesin

Lügat lar manayı yitirir sende.

Umudum, ışığım, cennetim benim.

Nasıl ki denize yürür ırmaklar,

Hep sana olacak hicretim benim.

Bir sana ram oldum, bir sana vurgun,

Yüreğim yaralı, bedenim yorgun,

Umudum tükenip biterse bir gün.

Silinir aynada suretim benim.

Gul tutan ellerim kaniyor sanki

Icim alev alev yaniyor sanki,

Yaradan sabrimi siniyor sanki

Kalmadi takatim kuvvetim benim.

İdrak et ARSLAN ın bitkin halinden,

Candan ötesin yar vazgeçmem senden.

Emrine amade olmuşum dünden,

Başkası olamaz kısmetim benim.

Coşkun ARSLAN

2008–12–07

Biraz Halk Şiirinden:

Bana kara diyen dilber!

Gözlerin Kara değil mi?

Yüzünü Sevdiren gelin!

Kaşların kara değil mi?

Beni Kara Diye Yerme,

Mevlam Yaratmış Hor Görme,

Ela Göze Siyah Sürme,

Çekilir Kara Değil Mi?

Her Yoldan Gelir Geçerler,

Aktan Karayı Seçerler,

Ağalar Beyler İçerler,

Kahve De Kara Değil Mi?

Karac’oğlan Der Maşallah,

Birgün Görürüm İnşallah,

Kara Donludur Beytullah,

Örtüsü Kara Değil Mi?

Bu gün ben bir bağa girdim

Ne bağ duydu ne bağbancı

Gülün şeftalisin derdim

Ne bağ duydu ne bağbancı

Bağın duvarından aştım

Kırmızı gülüne koştum

Öptüm sardım helallaştım

Ne bağ duydu ne bağbancı

Bağın kapusunu açtım

Sanasın cennete düştüm

Doldurdum badesin içtim

Ne bağ duydu ne bağbancı

Seherin tan yeri attı

Bülbül elvan elvan attı

Gevheri yükünü tuttu

Ne bağ duydu ne bağbancı

Hazret-i Pîrim Baba Kaygusuz Kuddise Sirruh'un Pîri Evlad-ı Rasul Aleyhisselam Abdal Mûsa Sultan'ın"Kuddise Sirruh" bir nefesi:

Kim ne bilür bizi nice soydanuz

Ne zerre ottan ne hod sudanuz

Bizim meftunumuz marifet söyler

Biz Horasan mülkündeki baydanuz

Yedi deniz bizim keşkülümüzde

Hacem umman ise biz de göldenüz

Hızır İlyas bizim yoldaşımızdır

Ne zerrece Günden ne de Aydanuz

Yedi tamu bize nevbehar oldu

Sekiz uçmak içindeki köydenüz

Bizim zahmımıza merhem bulunmaz

Biz kudret okuna gizli yaydanuz

Turda Musa durup münacat eyler

Neslimizi sorarsanız ''Hoy'' danuz

Ali geldi adım bahane

Güvercin donunda kondum cihana

Abdal Musa oldum geldim zemana

Arif anlar bizi nice sırdanuz.

Neyzen Tevfikten:

Vâdi-i sevdâya düştüm, pür-gamım şâhım Ali

Kimsesiz kaldım karanlık günde gümrâhım Ali

Doğmuyor mihr-i ümidim, çıkmıyor mâhım Ali

Gelmiyor mu gûşune bi âh u eyvâhım Ali?

Merhamet et hâlime her şey'e agâhım Ali

Var mı senden başka söyle ilticagâhım Ali?

Rûsiyâhım, pür-günâhım, yok yüzüm Peygamber'e

İstemem bir türlü gitmek böyle rûz-ı mahşere

Eylerim belki tesâdüf der iken bir rehbere

Düşmüşüm elsiz ayaksız Âstân-ı Haydar'e

Merhamet et hâlime her şey'e agâhım Ali

Var mı senden başka söyle ilticagâhım Ali?

Tuttuğum râh-ı şekâvetten hacîl oldum, hacîl

Çeşm-i im'ânım kapandı, bâtınen kaldım alîl

Hâlimi hoş görmemek de sence şimdi müstehîl

Nazrâ-ı affında çünkü "İnnehû şey'ün kalîl"

Merhamet et hâlime her şey'e agâhım Ali

Var mı senden başka söyle ilticagâhım Ali?

Âdeta çıldırmışım sahbâ-yı lâ'li yârdan

Giymişim bir pîrehen ki nescolunmuş nârdan

Giymişim bir pîrehen ki nescolunmuş nârdan

Çektiğim gamsa sayılmaz yârdan ağyârdan

Merhamet et hâlime her şey'e agâhım Ali

Var mı senden başka söyle ilticagâhım Ali?

Çıkmıyor bir an ciğerden derd-i sevdâ hançeri

Pençe-i aşkın esiri olduğum günden beri

Tâ süveydâ-yı dilimde hicr-i yârın ahkeri

Ol kadar yandım, yıkıldım ki unuttum her yeri

Merhamet et hâlime her şey'e agâhım Ali

Var mı senden başka söyle ilticagâhım Ali?

Cinnet-i sevdâ ile bir anda yaptım bin günâh

Pîş-i çeşm-i hâlkde oldum hacil ü rûsiyâh

Taş çıkardım âdetâ, şeytana giydirdim külâh

Pek yazık oldu bahâr-ı ömrüme, ettim tebâh

Merhamet et hâlime her şey'e agâhım Ali

Var mı senden başka söyle ilticagâhım Ali?

Çok gönül kırdım, gücendirdim cevân ü pirden

Her nasılsa saptı bir kere yolum tedbirden

Gerçi dönmez muktezâ-yı tâli'im takdirden

Himmetin hâli değil lâkin buna te'sirden

Merhamet et hâlime her şey'e agâhım Ali

Var mı senden başka söyle ilticagâhım Ali?

İktibâs-ı feyz için mihr-i münir'inden senin

İşte ettim âsitân-ı âşkına vaz-ı cebîn

Dergehinden boş çevirmezsin beni, kalbim emin

Dâima ağlar, yanar bir bedenim zâr u hazîn

Merhamet et hâlime her şey'e agâhım Ali

Var mı senden başka söyle ilticagâhım Ali?

Pencezed şehbâz-ı husnet gerdenem râ ez kemîn

Der dilem peydâ şud angeh sad hezâr âh u enin

Mandeem bî-hod zi la'l-i yâr-ı sevdâ âferin

Çun şodem bidâr kez men mîreved imân u dîn1

Merhamet et hâlime her şey'e agâhım Ali

Var mı senden başka söyle ilticagâhım Ali?

Ahsen-i takvim-i hilkat levh-i didârındadır

Reng-i rahmet, bûy-ı şefkât varsa gülzârındadır

Her hakîkat, ma'rifet, esrâr-ı âsârındadır

Merhem-i zahm-ı dilim dest-i şifâbârındadır

Merhamet et hâlime her şey'e agâhım Ali

Var mı senden başka söyle ilticagâhım Ali?

Olmayanlar kâşif-i esrâr-ı ders-i men aref

Anlamaz can vermeyi uğrunda ey Şâh-ı Necef

Kâinâta nûr-i şemsindir veren şan u şeref

Teşne-i sahbâ-yı affım defter-i isyan be-kef

Merhamet et hâlime her şey'e agâhım Ali

Var mı senden başka söyle ilticagâhım Ali?

İşte benden yüz çevirdi âşinâlar büsbütün

Bir enîsim kalmadı endişeden başka bugün

Destgirim, Neyzen-i bîçâreyi bir dem düşün

Nûr-i çeşmin ol imâmeyn-i güzîn bâşı içün

Merhamet et hâlime her şey'e agâhım Ali

Var mı senden başka söyle ilticagâhım Ali?

Neyzen Tevfik

12 / 12 / 1901

Hayırdır, Neyzen Tevfik'teki Ali hayranlığı? İlginç!

Hayırdır, Neyzen Tevfik'teki Ali hayranlığı? İlginç!

Akhi o Atatürk şiirinin Neyzen Tevfike ait olmadıgı mahkeme kararıyla kanıtlandı.Neyzen Tevfik şeriat düşmanı değildir bu konuda şeriata laf eden ünlü bir yazara yazdığı hicviyeden anlıyoruz.Neyzen Tevfik Bektaşidir sebeb o, İstanbulda bir Tekkeye bağlıydı, hangi tekke hatırlamıyorum şuan.

Olmasından korktuğun her terkediş savruluverir hayallerinin içine

Kaybettiğin hükümsüzlüğün unuttuğun başkaldırışları tohumlandırır

Gecelerde bir tek yıldız engel olur hüznüne

Sitemlerdeen aciz bir titreyişle başını ulu çınarlara kadırırsın

Unutmayı unutmuşluğun gelir aklına

Çünkü her yaprak bir bakışı anımsatır

Her anımsayış kocaman parçalar koparır içinden

Sen gelmeyi arzuladığın o yerdee doğarsın da

Bir soğuk ürperiş göçler emreder yüreğine

Bir tek özlemeyi özlersin artık unutamamak kaderindir

Sonra sonsuzluklar son bulur ellerinde

Gönlünün yaprakları gözlerine düşer

Ağlarsın...

selamlar,

siirlerinin tumune baktim ve eger gozden kacirmadiysam sezai karakoc'un muhtesem siiri mona roza yi goremedim.hakkaten iydir,guzeldir,anlamlidir.

selam ve muhabettle.

MONA ROZA

Mona Roza, siyah güller, ak güller

Geyvenin gülleri ve beyaz yatak

Kanadı kırık kuş merhamet ister

Ah, senin yüzünden kana batacak

Mona Roza siyah güller, ak güller

Ulur aya karşı kirli çakallar

Ürkek ürkek bakar tavşanlar dağa

Mona Roza, bugün bende bir hal var

Yağmur iğri iğri düşer toprağa

Ulur aya karşı kirli çakallar

Açma pencereni perdeleri çek

Mona Roza seni görmemeliyim

Bir bakışın ölmem için yetecek

Anla Mona Roza, ben bir deliyim

Açma pencereni perdeleri çek...

Zeytin ağaçları söğüt gölgesi

Bende çıkar güneş aydınlığa

Bir nişan yüzüğü, bir kapı sesi

Seni hatırlatıyor her zaman bana

Zeytin ağaçları, söğüt gölgesi

Zambaklar en ıssız yerlerde açar

Ve vardır her vahşi çiçekte gurur

Bir mumun ardında bekleyen rüzgar

Işıksız ruhumu sallar da durur

Zambaklar en ıssız yerlerde açar

Ellerin ellerin ve parmakların

Bir nar çiçeğini eziyor gibi

Ellerinden belli oluyor bir kadın

Denizin dibinde geziyor gibi

Ellerin ellerin ve parmakların

Zaman ne de çabuk geçiyor Mona

Saat onikidir söndü lambalar

Uyu da turnalar girsin rüyana

Bakma tuhaf tuhaf göğe bu kadar

Zaman ne de çabuk geçiyor Mona

Akşamları gelir incir kuşları

Konar bahçenin incirlerine

Kiminin rengi ak, kimisi sarı

Ahhh! beni vursalar bir kuş yerine

Akşamları gelir incir kuşları

Ki ben Mona Roza bulurum seni

İncir kuşlarının bakışlarında

Hayatla doldurur bu boş yelkeni

O masum bakışlar su kenarında

Ki ben Mona Roza bulurum seni

Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza

Henüz dinlemedin benden türküler

Benim aşkım sığmaz öyle her saza

En güzel şarkıyı bir kurşun söyler

Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza

Artık inan bana muhacir kızı

Dinle ve kabul et itirafımı

Bir soğuk, bir garip, bir mavi sızı

Alev alev sardı her tarafımı

Artık inan bana muhacir kızı

Yağmurlardan sonra büyürmüş başak

Meyvalar sabırla olgunlaşırmış

Bir gün gözlerimin ta içine bak

Anlarsın ölüler niçin yaşarmış

Yağmurlardan sonra büyürmüş başak

Altın bilezikler o kokulu ten

Cevap versin bu kanlı kuş tüyüne

Bir tüy ki can verir bir gülümsesen

Bir tüy ki kapalı gece ve güne

Altın bilezikler o kokulu ten

Mona Roza siyah güller, ak güller

Geyve'nin gülleri ve beyaz yatak

Kanadı kırık kuş merhamet ister

Aaahhh! senin yüzünden kana batacak!

Mona Roza siyah güller, ak güller

Dertlerimi düğümledim tellere

Sazım üşür sızlar aklım balacan

Kışlarımı serdim gurbet ellere

Yazım üşür sızlar aklım balacan

Hasretindir çile çile ördüğüm

Sılam ırak yollarımız kördüğüm

Sen değilsin vatan değil gördüğüm

Gözüm üşür sızlar aklım balacan

Oy balacan

Yazım üşür, gözüm üşür, özüm üşür

Sözüm üşür, közüm üşür sızlar aklım balacan

Kabul olmaz niyazında gurbedin

Kart karayız beyazında gurbedin

Kan munduran ayazında gurbedin

Özüm üşür sızlar aklım balacan

Yaz günümde kar yağıyor kar desem

Yarar mısın şu bağrımı yar desem

Vatan desem, sıla desem, yar desem

Sözüm üşür sızlar aklım balacan

Gülüşüm yok dudağımda güllenne

Bakışım yok gözlerimde tüllenen

Hasretinle yüreğimde küllenen

Közüm üşür sızlar aklım balacan

Oy balacan

Yazım üşür, gözüm üşür, özüm üşür

Sözüm üşür, közüm üşür sızlar aklım balacan

zaman/sızım...

an/sızın, başlayan fırtına,

dışarda yağan yağmur gibi; zaman/sızım...

dedim ya; zaman/sızım...

ölüm gibi; bir/an'a sığan...

acısı, zamanla çoğalan...

sızım; zaman...

zaman/sızım, papatyalar gibi;

bahar gelmeden gülümseyen...

an/sızın, havaya savurduğum cümlelerim var;

hayatın çatlaklarından; zamana sızan...

EKSİLENLER

Yok?ta, noksan aranılmaz;

Yasa budur; var eksilir.

Ne tükenir sırda insan,

Ne insanda sır eksilir.

Hayat denen şu varlıkta,

Söz Yücenin, pazarlıkta;

Ölürsek bir mezarlıkta,

Üç metrelik yer eksilir.

Elden ele, renkten renge,

Ölüm seldir, can bir yonga;

Gidersek bozulmaz denge,

Halillerden bir eksilir!..

Halil Soyuer

Akşam sahipsiz değil hüzün akşamsız değil

Bu yürekte bu sızı hesaba gelir değil

Açık denizlerdeyim fırtınam eksik değil

Yelkenim alabora limanım belli değil

Kervanını yitirmiş kanatsız bir göçmen kuş

Kanıyor kanatları yönleri bellli değil

Yücelmiş söz dağında suskun kalmış sözcükler

Gürültü kesmiş yolu söylevler belli değil...

~ Ahmet Mercan ~

"Zaman! kutsî yanışa yetersiz kalan mekan.

Nasıl bir muammasın, kirpiklerimden akan? ” ....

KUZGUN

Ortasında bir gecenin, düşünürken yorgun, bitkin

O acayip kitapları, gün geçtikçe unutulan,

Neredeyse uyuklarken, bir tıkırtı geldi birden,

Çekingen biriydi sanki usulca kapıyı çalan;

"Bir ziyaretçidir" dedim, "oda kapısını çalan,

Başka kim gelir bu zaman?"

Ah, hatırlıyorum şimdi, bir Aralık gecesiydi,

Örüyordu döşemeye hayalini kül ve duman,

Işısın istedim şafak çaresini arayarak

Bana kalan o acının kaybolup gitmiş Lenore'dan,

Meleklerin çağırdığı eşsiz, sevgili Lenore'dan,

Adı artık anılmayan.

İpekli, kararsız, hazin hışırtısı mor perdenin

Korkulara saldı beni, daha önce duyulmayan;

Yatışsın diye yüreğim ayağa kalkarak dedim:

"Bir ziyaretçidir mutlak usulca kapıyı çalan,

Gecikmiş bir ziyaretçi usulca kapıyı çalan;

Başka kim olur bu zaman?"

Kan geldi yüzüme birden daha fazla çekinmeden

"Özür diliyorum" dedim, "kimseniz, Bay ya da Bayan

Dalmış, rüyadaydım sanki, öyle yavaş vurdunuz ki,

Öyle yavaş çaldınız ki kalıverdim anlamadan."

Yalnız karanlığı gördüm uzanıp da anlamadan

Kapıyı açtığım zaman.

Gözlerimi karanlığa dikip başladım bakmaya,

Şaşkınlık ve korku yüklü rüyalar geçti aklımdan;

Sessizlik durgundu ama, kıpırtı yoktu havada,

Fısıltıyla bir kelime, "Lenore" geldi uzaklardan,

Sonra yankıdı fısıltım, geri döndü uzaklardan;

Yalnız bu sözdü duyulan.

Duydum vuruşu yeniden, daha hızlı eskisinden,

İçimde yanan ruhumla odama döndüğüm zaman.

İrkilip dedim: "Muhakkak pancurda bir şey olacak;

Gidip bakmalı bir kere, nedir hızlı hızlı vuran;

Yatışsın da şu yüreğim anlayayım nedir vuran;

Başkası değil rüzgârdan..."

Çırpınarak girdi birden o eski kutsal günlerden

Bugüne kalmış bir Kuzgun pancuru açtığım zaman.

Bana aldırmadı bile, pek ince bir hareketle

Süzüldü kapıya doğru hızla uçarak yanımdan,

Kondu Pallas'ın büstüne hızla geçerek yanımdan,

Kaldı orda oynamadan.

Gururlu, sert havasına kara kuşun alışınca

Hiçbir belirti kalmadı o hazin şaşkınlığımdan;

"Gerçi yolunmuş sorgucun" dedim, "ama korkmuyorsun

Gelmekten, kocamış Kuzgun, Gecelerin kıyısından;

Söyle, nasıl çağırırlar seni Ölüm kıyısından?"

Dedi Kuzgun: "Hiçbir zaman."

Sözümü anlamasına bu kuşun şaşırdım ama

Hiçbir şey çıkaramadım bana verdiği cevaptan,

İlgisiz bir cevap sanki; şunu kabul etmeli ki

Kapısında böyle bir kuş kolay kolay görmez insan,

Böyle heykelin üstünde kolay kolay görmez insan;

Adı "Hiçbir zaman" olan.

Durgun büstte otururken içini dökmüştü birden

O kelimeleri değil, abanoz kanatlı hayvan.

Sözü bu kadarla kaldı, yerinden kıpırdamadı,

Sustu, sonra ben konuştum: "Dostlarım kaçtı yanımdan

Umutlarım gibi yarın sen de kaçarsın yanımdan."

Dedi Kuzgun: "Hiçbir zaman."

Birdenbire irkilip de o bozulan sessizlikte

"Anlaşılıyor ki" dedim, "bu sözler aklında kalan;

İnsaf bilmez felâketin kovaladığı sahibin

Sana bunları bırakmış, tekrarlıyorsun durmadan.

Umutlarına yakılmış bir ağıt gibi durmadan:

Hiç -ama hiç- hiçbir zaman."

Çekip gitti beni o gün yaslı kılan garip hüzün;

Bir koltuk çektim kapıya, karşımdaydı artık hayvan,

Sonra gömüldüm mindere, sonra daldım hayallere,

Sonra Kuzgun'u düşündüm, geçmiş yüzyıllardan kalan

Ne demek istediğini böyle kulağımda kalan.

Çatlak çatlak: "Hiçbir zaman."

Oturup düşündüm öyle, söylemeden, tek söz bile

Ateşli gözleri şimdi göğsümün içini yakan

Durup o Kuzgun'a baktım, mindere gömüldü başım,

Kadife kaplı mindere, üzerine ışık vuran,

Elleri Lenore'un artık mor mindere, ışık vuran,

Değmeyecek hiçbir zaman!

Sanki ağırlaştı hava, çınlayan adımlarıyla

Melek geçti, ellerinde görünmeyen bir buhurdan.

"Aptal," dedim, "dön hayata; Tanrın sana acımış da

Meleklerini yollamış kurtul diye o anıdan;

İç bu iksiri de unut, kurtul artık o anıdan."

Dedi Kuzgun: "Hiçbir zaman."

"Geldin bir kere nasılsa, cehennemlerden mi yoksa?

Ey kutsal yaratık" dedim, "uğursuz kuş ya da şeytan!

Bu çorak ülkede teksin, yine de çıkıyor sesin,

Korkuların hortladığı evimde, n'olur anlatsan

Acılarımın ilâcı oralarda mı, anlatsan..."

Dedi Kuzgun: "Hiçbir zaman."

"Şu yukarda dönen gökle Tanrı'yı seversen söyle;

Ey kutsal yaratık" dedim, "uğursuz kuş ya da şeytan!

Azalt biraz kederimi, söyle ruhum cennette mi

Buluşacak o Lenore'la, adı meleklerce konan,

O sevgili, eşsiz kızla, adı meleklerce konan?"

Dedi Kuzgun: "Hiçbir zaman."

Kalkıp haykırdım: "Getirsin ayrılışı bu sözlerin!

Rüzgârlara dön yeniden, ölüm kıyısına uzan!

Hatıra bırakma sakın, bir tüyün bile kalmasın!

Dağıtma yalnızlığımı! Bırak beni, git kapımdan!

Yüreğimden çek gaganı, çıkar artık, git kapımdan!"

Dedi Kuzgun: "Hiçbir zaman."

Oda kapımın üstünde, Pallas'ın solgun büstünde

Oturmakta, oturmakta Kuzgun hiç kıpırdamadan;

Hayal kuran bir iblisin gözleriyle derin derin

Bakarken yansıyor koyu gölgesi o tahtalardan,

O gölgede yüzen ruhum kurtulup da tahtalardan

Kalkmayacak - hiçbir zaman!

Edgar Allan POE

İNSAN VE DENİZ

Sen, hür adam, seveceksin denizi her zaman;

Deniz aynandır senin, kendini seyredersin

Bakarken, akıp giden dalgaların ardından.

Sen de o kadar acı bir girdaba benzersin.

Haz duyarsın sulardaki aksine dalmaktan;

Gözlerinden, kollarından öpersin; ve kalbin

Kendi derdini duyup avunur çoğu zaman,

O azgın, o vahşi haykırışında denizin.

Kendi âleminizdesinizdir ikiniz de.

Kimse bilmez, ey ruh, uçurumlarını senin;

Sırlarınız daima, daima içinizde;

Ey deniz, nerde senin o iç hazinelerin?

Ama işte gene de binlerce yıldan beri

Cenkleşir durursunuz, duymadan acı, keder;

Ne kadar seversiniz çırpınmayı, ölmeyi,

Ey hırslarına gem vurulamayan kardeşler!

HÜZÜN VE SERSERİ

Agathe, uçtuğu var mı ruhunun ara sıra,

Büyülü, mavi, derin ve ışıl ışıl yanan,

Bambaşka denizlere, bambaşka semalara,

Şu kahrolası şehrin simsiyah havasından?

Agathe, uçtuğu var mı ruhunun ara sıra?

Deniz, tek tesellisi günlük ıstırapların!

Acaba hangi şeytan veya hangi mucize

Her ulvi çalkanışta muazzam bir rüzgarın

Orguyla uğuldayan denizi verdi bize?

Deniz, tek tesellisi günlük ıstırapların!

Hey trenler, vapurlar beni buradan götürün!

Ne var gözyaşlarından çamurlar yoğuracak?

Ara sıra der mi ki Agathe’nin ruhu, üzgün,

“Nedametten, azaptan ve ıstıraptan uzak,

Hey trenler, vapurlar beni buradan götürün!”

Ne kadar uzaktasın ey mis kokulu cennet,

Ey, sadece sevincin, aşkın ürperdiği yer,

Ey her ruhun içinde boğulduğu saf şehvet,

Ey bir ömür boyunca gönül verilen şeyler!

Ne kadar uzaktasın ey mis kokulu cennet!

Ah o yeşil cenneti, çocuksu sevdaların,

O koşuşlar, demetler, o şarkılar, buseler,

İnildeyen kemanlar üzerinde dağların

Akşam, korkuluklarda şarap dolu kaseler!

Ah o yeşil cenneti, çocuksu sevdaların.

O bilinmez zevklerin yüzdüğü masum belde

Çok daha uzakta mı yoksa Çin’den, Maçin’den?

Beyhude bir arzu mu inildeyen dillerde,

Canlanan bir hayal mi billur sesler içinden,

O bilinmez zevklerin yüzdüğü masum belde?

Umar mıydın?

Görünmez âşinâ bir çehre olsun rehgüzârında;

Ne gurbettir çöken İslâm'a İslâm'ın diyârında?

Umar mıydın ki: Ma'betler, ibâdetler yetîm olsun?

Ezanlar arkasından ağlasın bir nesl-i me’yûsun?

Umar mıydın: Cemâ'at bekleyip durdukça minberler,

Dikilmiş dört direk görsün, serilmiş bir yığın mermer?

Umar mıydın: Tavanlar yerde yatsın, rahneden bîtâb?

Eşiklerden yosun bitsin, örümcek bağlasın mihrâb?

Umar mıydın: O, taş taş devrilen, bünyân-ı mersûsun,

Şu vîran kubbelerden böyle son feryâdı dem tutsun?

İşit: On dört asırlık bir cihânın inhidâmından,

Kopan ra'dın, ufuklar inliyor, hâlâ devâmından!

Civârın, manzarın, cevvin, muhîtin, her yerin mâtem;

Kulak ver: Çarpıyor bir mâtemin, kalbinde bin âlem!

Ne hüsrandır ki: Doldursun bugün tevhîdin enkâzı,

O, hâkinden nebîler fışkıran, iklîm-i feyyâzı!

Gezerken tavr-ı istîla alıp meydanda bin münker,

Şu milyonlarca îman "nehye kalkışsam" demez, ürker!

Ömürlerdir bir alçak zulme miskin inkıyâdından,

Silinmiş emr-i bi'l-ma'rûfun artık ismi yâdından.

Hayâ sıyrılmış, inmiş: Öyle yüzsüzlük ki her yerde...

Ne çirkin yüzler örtermiş meğer bir incecik perde!

Vefâ yok ahde hürmet hiç, emânet lâfz-ı bî-medlûl;

Yalan râic, hıyânet mültezem her yerde, hak meçhûl.

Yürekler merhametsiz, duygular süflî, emeller hâr;

Nazarlardan taşan ma'nâ ibâdullâhı istihkâr.

Beyinler ürperir, yâ Rab, ne korkunç inkılâb olmuş:

Ne din kalmış, ne îman, din harâb, îman türâb olmuş!

Mefâhir kaynasın gitsin de, vicdanlar kesilsin lâl...

Bu izmihlâl-i ahlâki yürürken, durmaz istiklâl!

Sen ey bîçâre dindaş, sanki, bizden hayr ümîd ettin;

Nihâyet, ye'se düştün, ağladın, ağlattın, inlettin.

Samîmî yaşlarında coştu rûhum, herc ü merc oldu;

Fakat, mâtem halâs etmez cehennemler saran yurdu.

Cemâ'at intibâh ister, uyanmaz gizli yaşlarla?

Çalışmak!.. Başka yol yok hem nasıl? Canlarla, başlarla.

Alınlar terlesin, derhal iner mev'ûd olan rahmet,

Nasıl hâsir kalır "tevfıki hakkettim" diyen millet?

İlâhî! Bir müeyyed bir kerim el yok mu, tutsun da,

Çıkarsın Şark'ı zulmetten, götürsün fecr-i maksûda?

İstanbul, 24 Teşrinievvel 1334 (1918)

Mehmet Akif ERSOY

Umar miydik??

Titreten bir siir gercekten...

ATEŞ

Gül âteş gül-bün âteş gül-şen âteş cûy-bâr âteş

Semender-tıynetân-ı aşka bestir lâle-zâr âteş

Hemân ey saki bir sâgar tutuşdur dest-i dil-dâra

Gazabla bezme geldi şem'-i meclis-veş yanar âteş

Nesîm âteş çıkardı gonce-i çeşm-i ümidimden

Bırakdı gül-şen-i amalime berk-ı bahar âteş

Hayâl-i hasreti hâlinle âh etdikçe uşşâkın

Şeb-i firkatde her dem ahterân eyler nisâr âteş

Bana dûzahtan ey meh dem urur gül-zârlar sensiz

Diraht âteş nihâl âteş gül âteş berg ü bâr âteş

Mürekkebdir vücûdu tâ ezel yek-pâre sûzişten

Anâsırdan meğer uşşâka olmuşdur du-çâr âteş

Çerâğ-ı bezm-i hecri olduğum yapmış yakışdırmış

Gönül pervanesine vuslat âteş intizâr âteş

Meğer kilk-i sebük-cevlânın olmuş germ-rev Gaalib

Zemin âteş zaman âteş bütün nakş ü nigâr âteş

Şeyh Galip

Sen’i seven her ruh uludur ya Resûlallâh!

Gönlü-gözü onun doludur ya Resûlallâh!

Cemâlin pertevinden zerre şevk alan billâh,

Kapının ayrılmaz kuludur ya Resûlallâh!

Beklemez bir başka iltifât Sana erenler,

Semtin iltifat buğuludur ya Resûlallâh!

Gönül gözleriyle bir kere seni görenler,

Onlar ruhların bir koludur ya Resûlallâh!

Uçuşur ikliminde altın kanatlı kuşlar,

İklimin kuşların yoludur ya Resûlallâh!

Cennet yamaçları gibidir orda ufuklar,

Cemâlin bu ufkun tülüdür ya Resûlallâh!

Sana ermek imanlı gönüllerin rüyâsı,

Seni bilmeyenler ölüdür ya Resûlallâh!

Vuslatın, bu garip kıtmîrin her dem hülyâsı,

Bu benim gönlümün gülüdür ya Resûlallâh!

Yine hicranla seni andı gönül,

Tende cânım, rûh-u revânım Cânân..

Andıkça hasretlere yandı gönül;

Ne olur kıl artık vuslata şâyân.!

Hem sevip hem ağlayan bîçâreyim,

Kararsız, derbeder ve âvâreyim,

Yıkılıp dökülmüş bir virâneyim;

Hâl-i hazînim tam mevsimi hazân..

Güller gülse de ağlıyor hep bülbül,

Bir dert küpü âdeta şimdi gönül;

Bilmem mümkün mü bu hale tahammül?

Ruhumda âh-u zâr, dilimde figân.

Yanıp kebap oldum ümidim yıkma!

İtâb et, ama ağyâra bırakma!

Vefasız bir kulum cürmüme bakma!

Vasf-ı hâle ne hacet her şey ayân…

Bilirsin gayri imdat edecek yok;

Gönlümü dertten âzâd edecek yok;

Kıtmîri başka âbâd edecek yok,

Hatırım virâne, gözlerim giryân…

Gel vur mızrabını da kalbimi söylet!

Vur ruhuma nağmelerini dinlet!

Ve gönlüme geleceğini vâdet!

Vâdet ki kalmadı dizimde dermân..!

DURSUN ALİ ERZİNCANLI

BAĞLANMAYACAKSIN

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne

"O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin

Demeyeceksin işte

Yaşarsın çünkü

Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki

Çok sevmeyeceksin mesela,

O daha az severse kırılırsın

Ve zaten genellikle O daha az sever seni,

Senin O'nu sevdiğinden

Çok sevmezsen, çok acımazsın

Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem

Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu,

Kartvizitini...

Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin

Senin değillermiş gibi davranacaksın

Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın

Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın

Çok eşyan olmayacak mesela evinde

Paldır küldür yürüyebileceksin

İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,

Çatılarin gökyüzüyle birleştigi yerleri sahipleneceksin

Gökyüzünü sahipleneceksin,

Güneşi, ayı, yıldızları...

Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak

"O benim" diyeceksin

Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir şeylerin...

Mesela gökkuşağı senin olacak

İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın

Mesela turuncuya, ya da pembeye

Ya da cennete ait olacaksın

Çok sahiplenmeden,

Çok ait olmadan yaşayacaksın

Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmis gibi,

Hem de hep senin kalacakmıs gibi hayat

İlişik yasayacaksın

Ucundan tutarak...

Can YÜCEL