ruhumun sancısı günbegün artar
gözlerim kuruyan çöle dönmüş
bilmem bu gözler ne gün ağlar
gönlümün ateşi ne yazık sönmüş
isterdim halimi anlayan olsun
görsün artık şu yaralı kalbimi
hakikat yoluna vesile olsun
kurtarsın boşluktan benliğimi
sevmekten sevilmekten habersizim
sanki harabeye dönmüş ruhum
beni görenler sanar dertsizim
mana kayıp maddede hapsolmuşum