Öncelikle selam eder saygılar sunarım.Siteye girişimde hayli zaman olduğunu ancak kapıyı tıklatıp bi selam bile vermeden geçip başköşeye oturmuş bir misafir gibi hissettim kendimi.Bu gün gecenin bu saatinde siteyi karıştırırken,neden buda olduğumu söylemediğimin farkına vardım.
Face in her zamanki tekdüze,sıradan alışılagelmiş vb eş kelimelerle birleşmiş olan günlerinden birinde bir gün bi sözünü görmüştüm üstadın..Çok severdim ve orta okuldan beri bıkmadan usanmadan eserlerini okurken yanımdaymış gibi hissettiğim bir büyüğüm üstad adeta.Hani bazen sana nasihat verdi diye kızdığın,zaman zaman öfkelendiğin ama aslında hep doğruyu söylediğini bildiğin bir dost sanki.
Kim derdi ki orta okuldayken zorla ezberletilen ve bu adam ne diyor dediğin biri gün gelecek bir mızrak gibi saplanacak yüreğinin bir köşesine.Sonra kendi kendine mırıldanmaya başlayacaksın aynı güzellikle.
Diz çök ey zorlu nefs, önümde diz çök!
Heybem hayat dolu, deste ve yumak.
Sen, bütün dalların birleştiği kök;
Biricik meselem, Sonsuza varmak..
Yine böyle günlerden biriydi karıştırırken sayfayı gördüm.Dedim bi bakayım ne diyor bu adamlar burda.İçine girdim girdikçe bir deryaya daldım.Daldıkça daha çok öğrendim.Öğrendikçe sevdim.Sevdikçe sevindim..Şu anda burda olmaktan çok çok mutluyum.Bütün adminlere,yönetimde olan arkadaşlarıma ve tüm üyelere inceliklerinden birde desteklerinden dolayı çok teşekkür ederim.İnşallah birlikte uzun yıllar burada aynı çatı altında oluruz..
Sevgi,saygı ve dua ile..
Esenkalın...