Bir mecliste, Üstad hakkında yine "süper ego" tarzı söylemleri tetikleyecek şu diyalogu gerçekleştirir;
_Bir neslin imanını şı üç isim kurtarmıştır, İslama büyük hizmetleri olmuştur.
1-Said Nursi
2-Süleyman Hilmi Tunahan
İkinci ismi açıkladıktan sonra duraksar.
Evet Üstad üçüncü isim kim diye sorana döner ve hiddetli bir şekilde cevap verir;
_Kim olabilir ki?!
Üstad'ım kendisini işaret ediyor tabi. Hakkı da var, söylediği her sözün hakikatı var O'nun.
Böyle bir konuşma nerede olmuş? İlginç geldi bana.
Kaynak:Dersteki hocam
Emeğinize saygısızlık etmek istemem ama üstadın böyle diyeceğini sanmıyorum :)
Yanlış hatırlamıyorsam,Üstad'ın kitaplığın da hiç kitap olmadığını gören bir arkadaşı ona sorar.
-Üstad hiç kitabın yok mu senin?
Üstad cevap verir
-Bunu bana mı soruyorsun.
Elbette ki Üstad kendini ima edecek orada, ben buna kayıtsız şartsız inanırım, zira Üstad, bir gençlik için nelerini vermiş, nelere katlanmıştır.Ben bazen düşüncelerim de dahi yol bulduğum zat hakkın da inancımı her zaman sağlam tutanlardanım sanırım.
Yukarıda yazdğım husus da kesin emin değilim, bir duyumdan da aklımda kalmış olabilir.
Üstad Sait Nursiyi işaret etmez ki. İşaret etse etse Abdülhakim Arvasiyi işaret eder. Bu anektoda can-ı gönülden inanasım gelmedi. Ayrıca hocası mütevazı olanın kendisi de mütevazı olur. Abdülhakim Arvasi bir kez olsun "ben" dememiştir.
Kardeş bana da biraz olmayacakmış gibi geldi. Üstad niye böyle birşey desin ben anlamadım :) Üstad hiç kendini onlarla bir kefeye sokar mı hiç ? Onlar alim evliya Üstad büyük bir zat olsa da alim evliya mı arada fark var :D
Elbette ki Üstad kendini ima edecek orada, ben buna kayıtsız şartsız inanırım, zira Üstad, bir gençlik için nelerini vermiş, nelere katlanmıştır.Ben bazen düşüncelerim de dahi yol bulduğum zat hakkın da inancımı her zaman sağlam tutanlardanım sanırım.
Helal kardeş doğru demişsin.
Emeğinize saygısızlık etmek istemem ama üstadın böyle diyeceğini sanmıyorum :)
Bence de kardeşlik.
Üstad Sait Nursiyi işaret etmez ki. İşaret etse etse Abdülhakim Arvasiyi işaret eder. Bu anektoda can-ı gönülden inanasım gelmedi. Ayrıca hocası mütevazı olanın kendisi de mütevazı olur. Abdülhakim Arvasi bir kez olsun "ben" dememiştir.
Bence de...
bende böyle bir şey söyleyeceğini zannetmem . Çünkü o alçakgönüllü bir insandı.
Ustad alcakgonullu falan degildi. Yer ve zaman neyi gerektiriyorsa en alasini ifa ediyordu. Bekir berkin su sozunu animsiyorum ben davamin artistligini de yaparim figuranligi da copculugunu de. Yani yeri geldiginde ustad ala
sindan kibirliydi ama kibirliye karsi.