Üstadın "Zifaf" adlı şiiri;
Birazcık su ve kepek, şu kuduz nefse kifaf;
Dünyada varsa söyle, sabaha çıkan zifaf!..
Bu şiirinde ne anlatmak istemiş olabilir? Görünenin ötesinde bazı anlamlar kastettiği açık, ama ne demek istediğini tam anlayamadım.
Saygılarımla...
Selamlar,
İlk mısrada nefs terbiyesi için, nefsin hakkını da göz ardı etmeden yapılması yeterli olacaklar; ikinci mısrada ise dünyanın geçici olduğu anlatılıyor olmalı. Nefsi, onu ve sahibini zor durumda bırakmadan terbiye altına alabilmek için onu azdırmayacak veya isyana sürüklemeyecek, tam manasıyla mutmain kılmayacak ve yok etmeyecek, onun hakkını yemeyecek düzeyde bir ihtiyaç karşılamasıyla yüzyüze bırakmak yeterli ve evlâ olacaktır; dünyanın sonsuz olduğu fikriyle sürekli isteyen ve ona erişmeye çalışan, yeme içmeden tutun da zifafa kadar pek çok arzusunda sınıra riayetkar davranmama eğilimindeki nefse dünyanın sonu olduğu, bu isteklerinin sonsuza deyin süremeyeceği, neticede bir doyumsuzluğun, bir tıkanmanın ve yeni arayışların kapısının açılacağı, bu yolun ise kaçınılmaz sona deyin bir süreklenmeye sebep olacağı, dolayısıyla da bu arzuların peşinin kovalanmasının malayani ve insanı helak etmeye vardırıcı tesiri olduğu vurgulanıyor olsa gerektir.
Saygı ve selamlarımla
Şahane bir şiir, NFK-Fan kardeşimiz de çok güzel açıklamış. İnsan nefsi asla istemekten usanmaz, dünyadaki hiç bir şeyin doymak için verilmediğini unutmamalı insan ve yaşam çizgisini buna göre belirlemeli.
Nfk-Fan, Edebiyat'tan sana 100 tam puan vermeyecek hoca yı tanımam :)
Selamlar,
Estağfurullah. :) İnşallah isabetli bir şekilde açıklayabilmişizdir. Teveccühünüzden dolayı, Allah razı olsun.
Saygı ve selamlarımla
Allah razı olsun gayet açık bir şekilde anlatmışsınız.
gerçekler...
doymaz sanılan nefsin doyumu...
bitmez sanılan dünyanın sonu...
rûhu şâd olsun...
NFK-Fan' ın açıklaması olmasa, şiiri anlayabilmek gerçekten çok zor.. teşekkürler....
Sadakatle