Çift Kanat

ÇİFT KANAT

Biri aşk, biri nefret; bizim kanadımız çift

Ateş saçmalı ki nur, erisin kapkara zift...

(1977)

Bir davaya verilen ehemmiyet ve duyulan samimiyetin tartıldığı terazinin iki ayrı kefesi gibidir aşk ve nefret...Bir şeyi ne kadar seviyorsak, aleyhinde olan her şeyden o nispette nefret ederiz. Buradaki nefret mefhumunu tiksinti veya hınç hislerinden ziyade, onları da barındıran, aşık olduğumuz şeyin temel dinamikleriyla çakışan, onun için doğrudan ya da dolaylı olarak tehlike arz eden her şeye karşı bir tepki ve savunma mekanizması olarak düşünmeliyiz.

Şurda burda 'tarafsızlık' adındaki iptidai bir erdemin taşeronluğunu yapan kimselerce nefret hissi ahlaki normlarla bağdaşmayan, duyulmaması gereken nahoş bir his olarak yaftalanıyor.Ne saçmalık..! Sen bir babasın, kızının hayatına müdahil olmayacaksın ama namusundan sorumlusun kabilinden bir önerme bu..

Nefretimiz, aşkımızın ateşiyle hep fokur fokur kaynamalı...

Onun içindir ki Üstad muhtelif yerlerde ve bilhassa Vasiyetinde bunun üzerinde ısrarla duruyor :

*10-Allah'ı,Allah dostlarını ve düşmanlarını unutmayınız! Hele düşmanlarını!...

Olanca sevgi ve nefretinizi bu iki kutup üzerinde toplayınız!

*Üstad'ın Vasiyeti'nden

güzel açıklama için teşekkürler :rolleyes:

Düşmanıma

Ey düşmanım, sen benim ifadem ve hızımsın;

Gündüz geceye muhtaç, bana da sen lazımsın!..

O nur insallah kapkara ziftleri yakiyor simdi bu kadar kuyruk acisi bu kadar bagirma bosuna mi yillarca tepemize bindiler bizi somurduler alinlari secde gormemis adamlar EZAN-i Muhammediye namaza karistilar her Ramazan da yalan haber yaptilar her Kurban Bayraminda kurban rezaleti diye yonlendirici iftira dolu haberler yaptilar camisine agac diken imami imam agaci kesti diye sundular bize bunlar son cirpinislari Allahim ya ne kadar sinirlendim sadece bu siirinin ne kadar guzel oldugunu yazacaktim neyse

Yarin elbet bizimdir elbet bizimdir

Gun dogmus gun batmis ebed bizimdir

Aşk ve nefret, biri menfî diğeri müspet intibaını veren iki farklı duygu olmasına rağmen, yönlendirildikleri cihete göre değer ile manâ kazanan ve aslını, metodunu, hakikatini İslam’da bulan, tahassüs ve tefekkür cephesinin temelini inşa eden iki temel direktir. Duygu körlüğüne asla müsaade etmeyen dinimiz imânî mevzuların, Allah yolundaki çabaların aşk ile teşekkül ettirilmesinin ve mukaddes değerlerin aşk içinde muhafazasının; Allah, din, iman, ahlak düşmanlarına ise nefret duygusunun sert darbeleriyle mukabele etmenin ehemmiyetini beyan etmiştir. Âşık, maşukuna ne kadar yakın olmak iştiyakı içindeyse, nefret eden de nefret ettiğine o nisbette uzak olmak istemektedir. Mesafelerin üzerinden hesaplanan bir yakınlık-uzaklık değil, mücerret planda vuku bulan ve mekânı kalp ile gönül olan bu duygulardan biri, bir hadiste de zikredilerek kendine yer bulmuştur:

“Kişi sevdiği ile beraberdir. “

Bir muştunun da habercisi olan bu hadiste herkes bu dünyada kimi severse, ahirette onunla beraber olacağına göre; sevilen ve sevilmeyen, aşık olunan ve nefret edilen arasındaki çizgi, bu iki duygunun önemini anlamada ve sezmede bir püf noktası olarak hiç silinmemesi gereken bir iz gibi en ön safta yer almalıdır.

Her işte, oluşta, duyguda, fikirde olduğu gibi bahis mevzuu olan iki duygu da Allah rızasına giden yolda kıymeti haiz duygulardır. O’nun için sevmek ve O’nun için nefret etmek...

Kapkara küfür ziftini eritecek kuvvet ve kudret de, işte o aşk ateşi içindeki gönüllerden fışkıran nurun delici, ezici, berhava edici gücünde saklıdır.

Bu yorumlar altına ne yazacağımı bilemedim...Çok güzel özetlemiş ve anlatmışsınız konuyu...Bende şu cümleyi yazarak mesajımı sonlandırayım...

bence de harikasınız ne diyeyim

selam ve dua ile...