arkadaşlar, ne zaman üstaddan bir cümle okusam içimde fırtınalar kopuyor,
beynimde adını koyamadığım şimşekler çakıyor.
bilmiyorum bu durum herkeste aynımıdır.
üstad da adını koyamadığım yazdıklarına memur olanlara tesir eden bir tılsım var sanki.
okudukça haykırası geliyor insanın,
neden neden diye.
neden bu değerli insan anlatılmıyor tanıtılmıyor insanlarımıza
neden hep saçma sapan şairler, güya fikir adamları dikte ediliyor çocuklarımıza gençlerimize?
evet bir 25 mayıs daha geliyor,
yine toplantılar yapılacak, sempozyumlar düzenlenecek, güya üstad anılacak.
ama üstadın anılmaya ihtiyacı yok ÜSTADIN ANLAŞILMAYA ihtiyacı var.
içimdeki duyguları tam anlamıyla anlatamadım bu metnin sonunda son sözü üstad söylesin.
Ben artık ne şairim, ne fıkra muharriri!
Sadece beyni zonk zonk sızlayanlardan biri!
Üstad, İslam yolunda öyle bir çile çekip, bu çile uğruna öyle bir yandı ki, ruhta batan ve aslında İslam nizamının olmadığı ve günlük yaşamın her yerindeki o eksiklik duygusunu hisseden insanların, Üstad’ın eserlerindeki yırtınış, kıvranış, gerçekleri haykırış seslerini önce yüreklerinde hissetmemeleri, sonra kafalarında akletmemeleri, sonra da aksiyonlerlik oluşumuyla harekete geçmemeleri düşünülemez.
Evet, Üstad’ı okuduğumuzda aklediyoruz, hissediyoruz, bozuk olan herşeye isyan ediyoruz ve bu uyanışla birlikte ruhumuz bedenimizi esir alıp harekete geçmek için çırpınıyor. Kolları makas gibi açıp haykırmak, gafletten boğulanlara ölümü hatırlatmak, en büyük gayesini unutana el uzatmak isteği içinde belki bir küçük çırpınış yaşıyoruz. Fakat yetiyor mu, tabi ki hayır. Olamayışın, varamayışın acısıdır bu biraz da.
Allah razı olsun kardeşim bende necip fazılından bir söz okuduğum zaman coşuyorum herkeze ondan bahsediyorum bu sözleri nasıl yazdığını ne düşündüğünü çooook merak ediyorum insanlara necip fazılı anlatmaya çalışıyorum ama yetersiz kalıyorum fakat nedense bana onu çok abarttığımı söylüyorlar keşke dahada abartabilsem o çok muhteşem bir şair
BÜTÜN BİR KAİNAT MUŞAMBA DEKOR.
BÜTÜN BİR İNSANLIK YALANA TESLİM!