Geceye Şiir 2

GECEYE ŞİİR 2nnİnsanlar içinde en yalnız insan;nDüşün, taş duvara başın gömülü!nVe kapan sükûta, granitten, taştan,nMazgallı bir kale gibi örülü.nnGözünü tavandan ayırma ki, sen,nÜşürsün, gölgeni yerde görürsen.nDikilir karşına, mumu söndürsen,nÖlüler içinde en yalnız ölü...nn(1930)