Gençliği Bozmak

Ve 1960…

O sırada Ankara’da hâlim ve çırpınışlarım… Tevfik İleri’yle başbaşayız. Aralarında imanını yakından gördüğüm, tek adam desem, hatâ etmem… O da benimle ağlıyor… Fakat hamlesi yok, atılganlığı yok… Böyle bir adam… Yanmak için… Bir gün gittim odasına…

— Kapat kapını! dedim.

— Bakan da gelse kabul etme!.. Telefonları da bağlatma!.. Seninle konuşacağım!..

— Derhâl!.. dedi.

Ona Büyük Doğu’cu, hattâ Necip Fazıl’ın çırağı diyorlardı. Bu adam, Mecmuanın her kapatıldığı zaman bakanlıktan düşüyor, her açılışımızda da tekrar bakanlığa getiriliyordu. Telefonları kesmiş olmasına rağmen bir telefon çaldı. Hususî Kalem Müdürü gelip «Çok mühim!» dedi. O da açtı telefonu… Telefonda Namık Gedik… Devrin İçişleri Bakanı…

— Evimi taşıyorlar, ne yapayım? diyor…

—Yazıklar olsun!., dedim; Kırk kişilik bir uçağınız varsa, hepiniz binin ve kaçın!..» Göbek ata ata geliyor ihtilâl… Çengi gibi… Bildiğiniz nümayişler… Harbiye nümayişleri… Tarihte böyle bir nümayiş ilk defa Türkiye’de olmuştur!.. Evet ihtilâl çengi gibi geliyor!.. «Müstehaksınız!» dedim, Tevfik İleri’ye; «Çünkü gençliğinizi bozdunuz!.. O zaman, bana misli görülmemiş bir sır tevdi etti. Tarihi bir sır… Duyun!.. Belki sizden de tarih duyar:

Bir gün Vekiller Heyeti hâlinde oturmuş, konuşuyorlar.

Tevfik İleri:

— Tabiîdir bütün bunlar! diyor; Çünkü biz, öz gençliğimizi kendi ellerimizle boğduk!..

Birden kapı açılıyor. İçeri Cumhurbaşkanı giriyor ve:

—Ne konuşuyordunuz?.. Diye soruyor…

— İşte; efendim, biz kendi gençliğimizi ellerimizle boğmamış olsaydık bütün bunlar başımıza gelmezdi!..

Ve Menderes’in üstündeki adamın mukabelesi aynen:

—Ben sözünü ettiğiniz gençliğin Halk Partisi’ne aykırı olduğu noktada Halk Partisi’yle beraberim!..

İşte, Demokrat Parti’nin yamalı bohçasındaki felâket…